ملا برادر معاون اقتصادی رییس‌الوزرای طالبان، پروژه ساخت جاده کابل-جلال‌آباد را افتتاح کرده و گفته که هزینه این پروژه از«حق‌العبور» تامین می‌شود. او گفته که از وسایط عبور کننده از این جاده پول گرفته می‌شود و در حساب بانکی وزارت فواید عامه جمع‌آوری خواهد شد.

ملابرادر گفته که خط دوم شاهراه کابل-جلال‌آباد، به طول ۱۵۰ کیلومتر، از شهرستان/ولسوالی بگرامی ولایت کابل آغاز، با عبور از خاکجبار و شهرستان‌های حصارک، خوگیانی و سرخ‌رود ننگرهار به جاده حلقوی این ولایت وصل می‌شود و اکنون کار مرحله اول آن با طول ۲۲ کیلومتر آغاز شده است.

شماری از رانندگان مسیر کابل-جلال‌آباد با ارسال برخی مستندات به خبرگزاری پورانا می‌گویند که طالبان از آنان به بهانه ساخت جاده و دریافت حق‌العبور«اخاذی» می‌کنند.

آنان می‌گویند که طالبان برای انواع موترها نرخ‌های متفاوت حق‌العبور تعیین کرده‌اند‌ که بر اساس تعداد تایرها/لاستیک‌های هر موتر محاسبه می‌شود.

به گفته رانندگان، طالبان از موترهای بزرگ فی تایر ۱۰۰ افغانی و از موترهای کوچک فی تایر ۲۰ افغانی حق العبور می‌گیرند. یعنی هر موتر تیزرفتار که چهار تایر دارد ۸۰ افغانی و از موترهای بزرگ که هشت، ده، دوازده و یا هژده تایر دارند، به ترتیب از ۸۰۰ افغانی شروع تا ۱۸۰۰ افغانی باید به عنوان حق‌العبور به طالبان پول تحویل بدهند.

رانندگان شاهراه کابل-ننگرهار می‌گویند که پرداخت این پول جبری است و رانندگانی که به هر دلیلی در برابر این خواست طالبان مقاومت کنند، موتر شان ضبط شده و خودشان به زندان افگنده می‌شوند.

برخی از رانندگان در صحبت با خبرگزاری پورانا، می‌گویند که با توجه به قیمت بلند تیل و هزینه‌های زندگی، توانایی پرداخت این مقدار پول را ندارند.

پیش از این نیز، طالبان برای عبور موترها در مسیر بزرگ‌راه سالنگ حق العبور تعیین کرده بودند.

طالبان در حالی برای ساخت جاده از مردم پول جمع‌آوری می‌کنند که براساس گزارش نهادهای بین‌المللی میزان فقر و گرسنگی در افغانستان در سه سال اخیر سیر صعودی داشته و به مرز فاجعه رسیده است.

در عین حال طالبان مالیات سنگین و کمرشکنی را بر مردم وضع نموده و چندگونه مالیه از مردم جمع‌آوری می‌کنند. به طوری که بارها مردم از عدم توانایی پرداخت مالیات سنگین شکایت کرده‌اند.

نکته قابل یادآوری دیگر در این خصوص این است که طالبان در بیست سال دوره جمهوریت، جاده‌های اسفالت شده به کمک جامعه جهانی را با ماین‌گذاری تخریب می‌کردند.

هم‌چنین بدلیل زورگویی‌ها و اعمال فشارها و مداخلات ناموجه در امور کاری نهادهای کمک کننده بین‌المللی، که در تامین پروژه‌های عمرانی و توسعه زیربنایی افغانستان، سهم بسزایی داشتند، کشور را ترک کردند یا فعالیت خود را بسیار محدود کردند.