خبرگزاری پورانا نوشته‌های برتر پیرامون مسائل مهم سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و…را از صفحات اجتماعی گزینش و در بخش “نظرها” به نشر می‌رساند. مسوولیت نوشته‌ها بدوش نویسندگان است.

………………………………………………………………

ظهور استاد ربانی یک پیام اصلی داشت و آن اینکه یک تاجیک و یا یک غیرپشتون هم حق دارد و می‌تواند نفر اول این مملکت باشد.

این سودای سربالا بود که مهم بود. بقیهٔ حرف‌ها همه حاشیه است.

دوران کوتاه زمام‌داری او شاید با ناگزیری‌ها و اشتباهاتی همراه بود، اما آن نگاه در زمان مقاومت اول به سرعت تحول یافت و رهبران مجاهدین از هر قوم و تنظیم، با هم‌دیگر به همکاری و هماهنگی آغاز کردند.

در اولین لویه‌جرگهٔ پسا بُن، من شخصا به عنوان دانشجو و کارمند اداری رضاکار، در خیمهٔ جرگه حضور داشتم. تمام رهبران و سران مجاهدین یک چیز می‌خواستند:  آرامی، صلح و بازسازی. همه تلاش داشتند از خودخواهی و تنظیم‌گرایی بپرهیزند و فصل نوی را که فصل سازندگی و صلح و امنیت باشد، در کشور آغاز کنند.

بعد از بُن کشور را مجاهدین خراب نکردند، غرب آمدگی‌ها خراب کردند.  این گواهی یک دانشجوی تاریخ است.

نویسنده: نبی ساقی، پژوهشگر تاریخ

برگرفته شده: از صفحه نبی ساقی

…………

یادداشت:

امروز ۲۹ سنبله/شهریور، سیزدهم سالگرد ترور شهید استاد برهان‌الدین ربانی رییس جمهوری فقید افغانستان و رییس شورای عالی مصالحه است. سیزده سال پیش، در چنین روزی، افراد انتحاری طالبان، به بهانه انجام گفت‌وگوهای صلح، به خانه استاد ربانی در خانه‌اش در کابل رفتند و هنگام مصافحه، بمب تعبیه شده در وجود خود را منفجر ساختند.