در حالی که بسیاری از فعالین مدنی و سیاسی و مدافعان حقوق بشر، دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان-یوناما را متهم به سازش و کرنش در برابر سیاست‌های ضد حقوق بشری طالبان می‌نمایند، ذبیح‌الله مجاهد سخنگوی طلبان گفته که فعالیت یوناما در افغانستان موثر نبوده است.
سخنگوی طالبان مجاهد، امروز، ۱۴ حوت/اسفند، در پیامی به رسانه‌ها مدعی شده که یوناما گزارش و اطلاعات نادرست در باره طالبان به سازمان ملل ارایه کرده و «پیشرفت‌های» به گفته او امنیتی و ثبات در افغانستان،«هیچ گاهی از سوی یوناما به سازمان ملل گزارش نشده است.
وی افزوده که یوناما همواره تلاش کرده موارد منفی را در باره طالبان به جامعه جهانی ارایه کند.
ماموریت یوناما تا دو هفته دیگر( ۱۷ مارچ) در افغانستان به پایان می‌رسد و احتمال تمدید آن از سوی شورای امنیت سازمان ملل وجود دارد.
دفتر یوناما در کابل، در سال ۲۰۰۱ میلادی و با حضور جامعه جهانی در افغانستان، در کنار فعالیت‌های بشردوستانه و ماموریت‌های عادی سازمان ملل، به ایفای نقش‌های سیاسی درافغانستان، به ویژه در مدیریت ونظارت از انتخابات‌ها، نیز پرداخت و نقش آن در بسیاری موارد تعیین کننده بوده است.
با برگشت دوباره طالبان به قدرت، فعالیت‌های سیاسی یوناما در کابل متوقف شد و این دفتر بیشتر در نقش همآهنگ کننده کمک‌های بشردوستانه و گزارش دهنده وضعیت جاری در افغانستان تقلیل یافته است.
طالبان ریچارد بنت گزارشگر ویژه سازمان ملل در امورحقوق بشر در افغانستان را به دلیل ارایه گزارش‌هایی که در آن طالبان به جنایت علیه بشریت متهم شدند، ممنوع‌الورود کرد.
اما بخش‌های تخنیکی و کمک‌رسانی یوناما برغم اعمال محدودیت‌های فراوان از سوی طالبان، از جمله منع حضور کارمندان زن در دفاتر سازمان ملل، به کارش ادامه داد. تصمیمی که از سوی منتقدان، سازش و همسویی با طالبان خوانده شده است.
عمده انتقادها متوجه خانم روزا اوتونبایوا رییس یوناما در کابل بوده است که برغم سیاست‌های زن‌ستیزانه طالبان، در مجامع بین‌المللی تلاش کرده که تصویر بهتری از طالبان ارایه کند.
طالبان با برگشت دوباره شان به قدرت، محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های گسترده‌ای را علیه زنان و مردان افغانستان وضع کرده و بسیاری از آزادی‌های مدنی و سیاسی و اجتماعی که در دوره بیست ساله جمهوریت در افغاندستان به کمک جامعه جهانی درافغانستان شکل گرفته بود را از بین بردند.
ناظران می‌گویند که دفتر سازمان ملل در کابل باید با صلابت و صلاحیت بیشتری عمل کند و از ظرفیت‌ها و امکانات زیادی که در اختیار دارد، در جهت وادار کردن طالبان به پذیرش اصول حقوق بشر و حقوق زنان اهتمام ورزد. کاری که یوناما از انجام آن عاجز بوده اما همچنان به ماموریت خویش ادامه داده است.