موسسه آب استکهلم، از بحرانی شدن حوزه آب آمو و بروز تنشهای آبی هشدار داد
مؤسسه بینالمللی آب استکهلم (SIWI) در گزارشی از تازهترین ارزیابی خود از وضعیت حوزه آبی دریای آمو، گفته که رودخانه آمو در یکی از حساسترین مقاطع تاریخی خود قرار دارد و خطر بروز تنشهای آبی در منطقه وجود دارد.
این نهاد مطالعاتی افزوده که آمو
یکی از مهمترین رودخانههای فرامرزی میان افغانستان و چند کشور آسیای مرکزی است و در سالهای اخیر فشارهای ناشی از تغییرات اقلیمی، افزایش تقاضا برای آب و ضعف همکاریهای منطقهای باعث شده مدیریت این حوزه روزبهروز دشوارتر شود.
در این گزارش تأکید شده که افزایش دما، تغییر الگوهای بارش و ذوب سریع یخچالهای طبیعی در سراسر منطقه، زمان و میزان دسترسی به آب را دگرگون کرده و نوسانات جریان رودخانهها را بیشتر میکند.
این وضعیت کمبودهای فصلی را تشدید کرده و رقابت میان بخشهای مختلف مصرفکننده آب را افزایش میدهد؛ رقابتی که میتواند امنیت غذایی، تولید انرژی و معیشت مردم را در کشورهای منطقه تحتتأثیر قرار دهد.
در همین حال، ساختارهای موجود حکمرانی آب نتوانستهاند خود را با این شرایط جدید هماهنگ کنند و ضعف تبادل اطلاعات، نبود هماهنگی و کمبود اعتماد میان کشورها همچنان مانع شکلگیری یک چارچوب پایدار همکاری شده است.
کسپینپست در این باره نوشته که افغانستان بهعنوان یکی از کشورهای بالادست حوزه آمو، هنوز در چارچوبهای رسمی مدیریت آب منطقهای حضور ندارد و این موضوع با توجه به تشدید رقابت بر سر منابع آب، دیگر قابل تداوم نیست.
در سالهای اخیر، ازبیکستان چند بار در مورد کاهش آب رود آمو و اعمار پروژههای کانال سازی در افغانستان با منبع رود آمو ابراز نگرانی کرده است.
«خودسانسوری» رسانههای ایران در پوشش رویدادهای مرتبط به جنایات طالبان
رسانههای ایران در پوشش خبرهای افغانستان، به ویژه خبرهایی که به جنایات ارتکابی طالبان مربوط میشود، دچار مشکلات زیادی هستند.
از آنجا که رسانههای ایران اکثراً با حاکمیت نزدیک هستند و کوشش میکنند سخنگویان روایت دولت در مسایل خارجی باشند، وقتی پای خبرهای طالبان در میان میآید، دچار «لکنت زبان» میشوند. یا به تعبیر دیگر، خود را مجبور احساس میکنند که در متن خبر نام طالبان را به عنوان فاعل و عامل جنایاتی که خبر از آنان حکایت دارد، بردارند.
دیگر رسانههای ایران در این اواخر رویدادهای افغانستان را پوشش نمیدهند و مصروف پوشش خبری تحولات مرتبط به جنگ هستند. اما پایگاه خبری-تحلیلی «ایراف» که به اقتضای نقش کارکردیاش رویدادهای خبری افغانستان را پوشش میدهد، در پوشش خبرهای مربوط به طالبان متوسل به رویکردهای عجیب و غریبی میشود. با ملاحظه متن خبرهای ایراف میتوان به سادگی دریافت که نویسنده خبر دچار چه مشکلاتی است و چگونه تلاش میکند تا نام طالبان را در جایی که این گروه عامل و فاعل یک جنایت است، از خبر بردارد. این کار را ایراف معمولا با تغییر ساختار دستور زبانی جملات و عبارات انجام میدهد. جملاتی که باید دارای فاعل مستقیم باشند، به شکلی تغییر داده میشود که فاعل غایب شود و ابهام جای صراحت و وضاحت را بگیرد.
