پژوهشگاه فرهنگ فارسی-تاجیکی بازگشایی شد
پژوهشگاه فرهنگ فارسی تاجیکی در مراسمی با حضور سید رضا صالحی امیری، وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی ایران، مطلوبه خان ستاریان، وزیر فرهنگ تاجیکستان، صمد حسنزاده، رئیس اتاق بازرگانی ایران و جمعی از اهالی فرهنگ و ادب در پایتخت تاجیکستان بازگشایی شد.
سید رضا صالحی امیری در مراسم بازگشایی این پژوهشگاه گفت:«امروز روزی مبارک برای دو ملت ایران و تاجیکستان است. زبان فارسی، یکی از مهمترین عناصر هویت فرهنگی این دو ملت است که فردوسی، بهعنوان نماد این زبان شیرین، آن را پایدار نگاه داشته است.»
وی تصریح کرده که در دنیای امروز، خشونتها و مناقشات هزینههای سنگینی بر ملتها تحمیل کرده، اما پیوندهای فرهنگی و زبانی میان ایران ماندگار مانده است. او زبان فارسی را زبان عرفان، اخلاق، رمز و راز و اشعار غنی خواند که در برابر تهاجمهای تاریخی همچنان استوار مانده است.
وزیر فرهنگ ایران تاکید کرده که بازگشایی پژوهشگاه فرهنگ فارسی-تاجیکی میتواند آغازگر فصل جدیدی در گسترش روابط فرهنگی میان ایران و تاجیکستان باشد و نخستین پروژه این مرکز، پژوهش در مورد ریشههای زبانی و گویشهای فارسی و تاجیکی خواهد بود.
مطلوبه خان ستاریان وزیر فرهنگ تاجیکستان، در مراسم بازگشایی این پژوهشگاه گفت که این رویداد فرهنگی را برای تحکیم پیوندهای فرهنگی دو کشور دوست ایران و تاجیکستان به فال نیک می گیریم و این پیام تازهای را برای گسترش همکاریهای علمی دو جانبه به همراه دارد.
پژوهشگاه فرهنگ فارسی تاجیکی در سال ۱۳۷۴ خورشیدی به حمایت سفارت ایران در دوشنبه پایتخت تاجیکستان ایجاد شد و پس از یک دوره فعالیت ۲۳ ساله در سال ۱۳۹۷ تعطیل شد.
در اساسنامه پژوهشگاه فرهنگ فارسی-تاجیکی، اهداف تأسیس این پژوهشگاه چنین بیان شده است:
«تعمیق مناسبات دو کشور جمهوری اسلامی ایران و جمهوری تاجیکستان، از طریق کمک به ایجاد ادبیات جدید فرهنگی (تاریخ، زبانشناسی، آداب و سنن)، در حوزه شرقی تمدن ایرانی (ماوراءالنهر، افغانستان؛ اویغورستان و مناطق جنوبی فدراسیون روسیه)؛ تحقیق و بررسی و چاپ و انتشار موضوعات پیشنهاد شورای سیاستگذاری پژوهشگاه.»
در کارنامه این پژوهشگاه موارد زیر درج شده است:
«نشر مجلههای نامه پژوهشگاه و اندیشه، برگردان و انتشار کتابها و مقالات دانشمندان ایرانی به خط سیریلیک و فارسی، مشارکت در تألیف کتابهای محققان و سیاستمداران تاجیک، آمادهسازی و چاپ آثار پژوهشگران تاجیکی، همکاری در امور فرهنگی سفارت مانند تهیه مقالات برای همایشها و کمک به دانشجویان ایرانی و تاجیکی دوره دکتری برای تهیه کتاب و مواد پژوهشی، همکاری با هفتهنامه ادبیات و صنعت اتحادیه نویسندگان در انتشار مطالب با خط فارسی، همکاری با آکادمیعلم ها، دانشگاهها و مراکز فرهنگی در زمینههای مشترک و توزیع آثار ایرانی برای مقامات، کتابخانهها و…»
در بخش کارنامه پژوهشگاه گفته شده که بیش از ۱۳۰ عنوان کتاب، ۲۵ شماره از فصلنامۀ «نامۀ پژوهشگاه» (مجلۀ پژوهشهای ایرانشناسی) به خط فارسی، همراه با چکیده مقالات به خط سیرلیک تاجیکی و به زبان روسی؛ ۲ شماره از فصلنامۀ «اندیشه» (مجلۀ علمی و فرهنگی) به خط سیریلیک تاجیکی، همراه با چکیده مقالات روسی تهیه و منتشر شده است.
پژوهشگاه فرهنگ فارسی تاجیکی در سال ۱۳۹۷ تعطیل شد و اکنون پس از شش سال تعطیقی دو باره در سفر وزیر فرهنگ ایران به تاجیکستان بازگشایی گردید.
ایران، تاجیکستان و افغانستان، سه کشور فارسی زبان هستند که فرهنگیان این سه کشور پیوسته از دولتها و سیاستگذاران امور فرهنگی خواستهاند که در جهت تحکیم پیوندهای فرهنگی به ویژه پاسدادشت زبان مشترک فارسی به عنوان میراث گرانبهای ملتهای منطقه توجه نمایند.
در افغانستان به دلیل حاکمیتهای فاشیستی در سالهای اخیر، فارسیستیزی به عنوان یک نگرانی جدی برای اهالی فرهنگ و تمدن فارسی مطرح بوده است.
طالبان در سه و نیم اخیر، در تداوم سیاست حاکمیتهای قومگرای دوره جمهوریت، موانع زیادی فرا راه توسعه زبان فارسی ایجاد کردند.
طالبان از جهان میطلبد و به جهان پاسخگو نیست
امیرخان متقی، وزیر امور خارجه حکومت خود خوانده طالبان، خواهان تداوم کمکهای جامعه جهانی به افغانستان و تغییر کمکها از حالت بشردوستانه به کمکهای درازمدت توسعهای شده است.
گفته شده که امیر خان متقی این اظهارات را در چهارمین نشست هماهنگی طالبان و ادارههای سازمان ملل، روز چهارشنبه ۲۶ جدی/دی، در کابل بیان کرده است.
وی گفته که کمکهای جامعه جهانی باید بر اساس نیازها و اولویتهای مردم افغانستان ارائه شود.
این مقام طالبان، اسکان مجدد مهاجران، تامین معیشت بدیل برای کشاورزان، محیط زیست، حوزه بهداشت و پاکسازی ماینها را از حوزههایی عنوان کرده که نیازمند کمکهای جامعه جهانی است.
وی از سازمان ملل خواسته که کمکهای خود به افغانستان را از کمکهای بشردوستانه به توسعهای تغییر دهد.
افغانستان تا برگشت دوباره طالبان به قدرت در معرض توجه جامعه جهانی قرار داشت و بیش از چهل کشور جهان در بخشهای مختلف افغانستان را برای دست یابی به توسعه کمک میکردند. طالبان علیه نظام مردمی میجنگیدند و وابستگی نظام به کمکهای جامعه جهانی، بهانهای برای تکفیر نظام وجنگیدن علیه آن ساخته بودند.
با برگشت طالبان به قدرت، افغانستان به قعر یک فاجعه بشری فرو رفت. کمکهای خارجی قطع شد، میلیونها نفر مهاجر شدند، سرمایهگذاری متوقف شد، سرمایهگذاران داخلی بخاطر زورگیری های طالبان فرار کردند، فقر و بیکاری گسترش یافت و اقتصاد افغانستان کوچک شد.
در سه سال و نیم اخیر، شماری از نهادهای امدادرسان خارجی تحت چتر سازمان ملل به فعالیت های خود به شکل محدود و تحت فشارهای فزاینده طالبان ادامه دادند. این کمکها با هدف جلوگیری از فرو رفتن بیشتر افغانستان در کام فقر و گرسنگی و فاجعه بشری صورت میگیرد. بسیاری از نهادهای خارجی از رفتارهای خشونتبار و مداخله گرانه طالبان شاکیاند. گزارشهای متعددی وجود دارد که طالبان به کمکهای خارچی دستبرد زده و کمکهای تخصیص یافته به نیازمندان را به افراد خود توزیع میکنند.
رفتار طالبان با نهادهای کمک کننده و رفتارهای ضد بشری و ضد زن طالبان باعث شده که روز به روز کمکها محدود شود و انگیزه کشورها برای کمک به افغانستان از بین برود.
اکنون افغانستان سردترین دوره تعامل و روابط با جامعه جهانی را سپری میکند وعمدهترین دلیل آن حاکمیت طالبان بر سرزمینی به نام افغانستان است. گروهی که نه خود را به مردم پاسخگو میداند و نه به کدام مرجع بینالمللی. این گروه حتا معتقد است که تامین معیشت مردم وظیفه دولت نیست و اداره طالبان فقط وظیفه دارد که مراقب ریش و دستار و نماز و روزه مردم باشد. مقامهای این گروه میگویند که روزی دهنده خداست و با همین توجیه از زیر بار مسوولیت خود به عنوان حاکمان مردم، در زمینه تامین معیشت مردم که از عمده ترین وظایف دولت در هر کشوری است، شانه خالی میکنند.
نکته دیگری که باعث شده جهانیان به افغانستان بیاعتنا شوند این است که طالبان به خواستهای مکرر جامعه جهانی و کشورهای کمک کننده در مورد تامین حقوق بشر، مبارزه با گروههای تروریستی، مبارزه با مواد مخدر و تشکیل حکومت فراگیر و عادلانه پاسخ مکرراً منفی دادهاند.
در واقع طالبان در حالی که به همه خواستهای جامعه جهانی پاسخ منفی میدهد و هیچ اعتنا و احترامی به خواستهای جامعه جهانی ندارد، اما طوری که دیده میشود، از جامعه جهانی طلبگار است و انتظارات بیشتری هم دارد. مثلا این گروه انتظار دارد که جامعه جهانی علاوه بر تامین معیشت مردم افغانستان که وظیفه حکومت است، به طرحهای توسعهای طالبان نیز بودیجه فراهم کند. این حرف طالبان به این معنا است که ما هرچه خواستم جهاینان فراهم کنند اما آنان از ما خواستی را مطرح نکنند.
این رویکرد و این رفتار طالبان از کجا سرچشمه میگیرد؟ چرا طالبان فکر میکنند که جهانیان بدهکار افغانستان و بدهکار طالبان اند؟ از هر زاویه که به این پرسش نگاه کنید، پاسخی پیدا نخواهید نکرد، مگر یک پاسخ و آن اینکه طالبان نمیدانند. طالبان نمیدانند که انتظارات یک کشور و یک دولت از کشورها و دول دیگر، دو جانبه است. اگر انتظاری از جامعه جهانی به عنوان حاکمان یک کشور دارید، باید ببینید که جامعه جهانی چه انتظاراتی از شما دارد و باید خود را آماده پاسخگویی به آن باشید. اگر انتظار یک طرفه از جهان داشته باشد و خود آماده پاسخگویی و مسولیت پذیری در قبال تعهدات جهانی کشور تان نباشد، از سه حالت خالی نیست: یا شما دارید تگدی میکنید، یا زورگو هستید و یا هم جاهل و نفهم تشریف دارید. غیر از این باشد، با جهانیان متکبرانه و طلبگارانه با جهانیان برخورد نمیکنید در حالی که حاکم یک کشور فقیر، جنگزده و به شدت نیازمند کمک خارجی هستید.
ممکن یکی از دلایلی که طالبان را به سمت چنین رفتاری سوق داده این باشد که برخی از قدرتهای بزرگ برای تامین مقاصد خود، پولهای استخباراتی به جیب طالبان واریز میکنند و طالبان از دریافت این پولها به چنین پنداری رسیدهاند که گویا در هر حال کشورهایی خواهند بود که ما را حمایت میکنند و ما نیاز به پاسخگویی به جامعه جهانی نیستیم!
رفتار مشفقانه و متواضعانه سازمان ملل با طالبان نیز به بلند رفتن اعتماد به نفس کاذب این گروه و رفتار متفرعنانه با جهان نیز بینقش نیست. سازمان ملل، تحت فشار برخی از تمویل کنندگانش، به هر شرط و شرایطی که طالبان وضع کرده، تن داده است. این باعث شده که طالبان فکر کند، سازمان ملل، شعبهای از وزارت خارجه طالبان است که مکلف به اطاعت و ارایه خدمت است.
نویسنده: بهرام بهین
روسیه خواستار پیوستن هند به گروه چهارجانبه در باره افغانستان شد
سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، روز گذشته، ۲۵ جدی/دی، خواستار پیوستن هند به گروه چهارجانبه، روسیه، چین، پاکستان و ایران در باره افغانستان شد.
گروه چهارجانبه منطقهای با حضور کشورهای ایران، پاکستان، روسیه و چین برای بحث در مورد مسایل افغانستان به ابتکار ایران ایجاد شد و ماه دلو/بهمن سال ۱۴۰۲ نخستین نشست خود را در کابل تشکیل داد.
نشست دوم گروه چهارجانبه، در جوزا/خرداد ۱۴۰۳ در تهران برگزار شد که طالبان در آن اشتراک نکردند.
نشست سوم گروه چهار چهار جانبه در حاشیه اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل در ماه میزان/مهر امسالش(۱۴۰۳) در نیویارک برگزار شد.
در نشست سوم گروه چهارجانبه وزرای امور خارجه کشورهای ایران، روسیه، پاکستان و چین، نگرانی عمیق خود را از وضعیت امنیتی مرتبط با تروریزم در افغانستان، به حضور و فعالیت گروههای تروریستی مانند داعش، القاعده، حرکت اسلامی ترکستان شرقی، تحریک طالبان پاکستان، جیشالعدل، ارتش آزادیبخش بلوچستان و سایر گروههای مشابه ابراز داشته و تأکید کردند که این گروهها تهدیدی جدی برای امنیت منطقه و جهان محسوب میشوند.
آنها خواستار تقویت همکاریهای ضد تروریستی در سطوح دوجانبه و چندجانبه شدند و افزودند: «افغانستان باید در اتخاذ تدابیر جامع برای مقابله با علل و عوامل تروریزم و ریشهکن کردن آن در اسرع وقت مورد حمایت قرار گیرد.»
از آن زمان تا کنون، گزارش دقیقی از چگونگی پیشرفت کار در زمینه عملی شدن مطالبات کشورهای عضو گروه چهارجانبه ارایه نشده است.
حدود دو ماه پیش(۵ قوس/آذر) کاظمی قمی نماینده ویژه ایران در امور افغانستان از گفتوگو با مقامهای هندی در مورد تشکیل گروه تماس منطقهای خبر داد اما جزییات بیشتری ارایه نکرد.
اکنون وزیر امور خارجه روسیه گفته که از نظر مسکو، بیجینگ، اسلامآباد و تهران تعامل با هند در مورد افغانستان «کار درستی» است.
اظهارات اخیر وزیر خارجه روسیه یک هفته پس از دیدار معاون وزیر خارجه هند، با امیرخان متقی، وزیر امور خارجه حکومت خود خوانده طالبان، در دبی مطرح شده است. در این دیدار، هند آمادگی خود را برای پاسخ به نیازهای فوری افغانستان اعلام کرد.
آقای لاوروف همچنین از هند و پاکستان خواست تا برای حل نگرانیهای خود گفتوگو کنند.
ایجاد گروه چهارجانبه که مقامهای ایرانی تمایل دارند آن را گروه تماس منطقهای بخوانند، یکی از تلاشهای منطقهای ایران است که هدف آن ایجاد یک سازوکار منطقهای موازی با ساختارهای غربی پیرامون حل مسایل افغانستان دانسته میشود. ایران بر این نکته تاکید خاص دارد که باید کشورهای منطقه به گونه منسجم و ساختارمند در جهت حل مشکلات افغانستان گفتوگو کنند. اما به نظر میرسد که تا کنون این سازوکار به ترتیبی که مورد نظر ایران است، انسجام پیدا نکرده تا بتوان موثریتی برای آن مترتب دانست.
آگاهان امور چهار دلیل عمده برای به ثمر ننشستن تلاشهای منطقهای ایران در خصوص مسایل افغانستان به شرح زیر بر میشمارند:
1- ایرانی بودن ابتکار در زمینه ایجاد این گروه؛
2- عدم تمایل و عدم همکاری طالبان برای تشکیل یک سازوکار منطقهای برای حل مشکلات؛
3- اختلافات موجود میان کشورهای منطقه؛ و
4- مداخلات و تلاش سبوتاژگرانه کشورهای غربی؛
به اعتقاد ناظران، بسیاری از کشورهای منطقه به این دلیل به ابتکار منطقهای ایران در خصوص افغانستان نمیپیوندند که ایران بیشتر در ایجاد هر سازوکار منطقهای دنبال تقابل با غرب و امریکا است. این امر باعث میشود که کشورهای منطقه با وسواس و تردید به تلاشهای ایران نگاه کنند.
طالبان نیز همکاری لازم را در این زمینه انجام نداده است. اینکه طالبان در نشست دوم گروه چهارجانبه در تهران اشتراک نکرد، این روند را دچار مشکل ساخت. طوری که دیده شد، نشست سوم گروه چهارجانبه لحن تند و سرزنشگرانه علیه طالبان داشت.
از سویی هم کشورهای منطقه میان خود شان اختلافهای دیرینه زیادی دارند که باعث میشود هر روند همکاری منطقهای متاثر بسازد. هم اکنون هند و پاکستان روابط سردی با هم دارند. پاکستان هند را به کمک به گروههای تجزیهطلب و تروریست متهم میکند.
کشورهای غربی نیز از طریق نفوذی که در میان طالبان دارند و نیز از طریق سازوکارهای بدیل خود شان تلاش میکنند که قضایای افغانستان را بیرون از چارچوبه سازوکارهای منطقهای مورد بررسی قرار دهند. آنان با سازوکارهای منطقهای مخالف میکنند و تلاش مینمایند که این سازوکارها شکل نگیرد.
ناظران میگویند که سازوکارهای منطقهای زمانی میتواند موثر باشد که همه کشورهای منطقه در خصوص طالبان از اقدامات جمعی یکسان حمایت کنند. این در حالی است که هر یک از کشورهای منطقه به صورت جداگانه با طالبان در تماس هستند و حاضر نیستند که براساس فیصلههای گروه منطقهای، روابط خود با طالبان را تنظیم کنند.
سازمان حمایت از خبرنگاران: مهدی انصاری فورا آزاد گردد
شماری از اعضای سازمان حمایت از جامعه مدنی و خبرنگاران، در نشستی در کابل خواستار رهایی فوری مهدی انصاری، خبرنگار«خبرگزاری افغان» شدهاند.
سازمان حمایت از خبرنگاران و جامعه مدنی، روز سهشنبه،۲۵جدی/دی، زندانی کردن مهدی انصاری را نقض آشکار آزادی بیان خوانده و گفته است که آقای انصاری برای تحقق عدالت اجتماعی صدا بلند کرده بود.
اعضای سازمان حمایت از خبرنگاران، از تشدید روزافزون فشارها و محدودیتها علیه رسانهها و خبرنگاران ابراز نگرانی کردهاند.
روز گذشته فدراسیون بین المللی خبرنگاران و اتحادیه خبرنگاران مستقل افغانستان، نیز از طالبان خواستند که مهدی انصاری را «فورا» آزاد کنند.
مهدی انصاری در ۶میزان/مهر، به اتهام «تبلیغ علیه نظام» از سوی طالبان در کابل بازداشت شد و اخیراً یک محکمه طالبان او را به یک سال و شش ماه زندان محکوم کرد.
سازمان حمایت از خبرنگاران در حالی خواهان رهایی فوری مهدی انصاری شده که روز گذشته رسانهها اظهارات یک خبرنگار افغانستانی-فرانسهای نشر کردند که از شکنجه شدن و کشیده شدن دندانهایش در زندانهای طالبان نشر کردند.
مرتضی بهبودی خبرنگار افغانستانیالاصل فرانسوی که حدود ۱۰ ماه را در زندان طالبان سپری کرده، به رسانهها گفته که علاوه بر آنکه طالبان او را شکنجه کرده و دندانهایش را کشیدند، او را تهدید کردند که مادر و همسرش را به زندان خواسته و بالای آنان تجاوز خواهند کرد. او گفته که شاهد مرگ و خودکشی زندانیان در زندان طالبان بوده است.
یک عضو زندانی جبهه مقاومت تحت شکنجه طالبان جان باخت
منابع محلی در ولایت پنجشیر میگویند که یک عضو جبهه مقاومت ملی در زندان طالبان به صورت فجیع و بیرحمانهای به قتل رسیده است.
به گفته منابع، این عضو جبهه مقاومت عبدالودود پیشغوری نام داشته و باشنده اصلی روستای«پیشغور» شهرستان/ولسوالی«خنج» ولایت پنجشیر بوده است.
عبدالودود پیشغوری، از نزدیکان فرمانده نورآغا پیشغوری یکی از فرماندهان جبهه مقاومت ملی بود که دوسال پیش در نبرد با طالبان در پنجشیر کشته شد.
عبدالودود پیشغوری دونیم سال پیش در نبرد با طالبان در پنجشیر زخم برداشت و برای درمان به کابل منتقل شده بود که بدست طالبان افتاد.
پیشغوری، روز سهشنبه۲۵،جدی/دی، تحت شکنجه شدید طالبان در زندان پلچرخی جان باخته است.
خانواده پیشغوری گفتهاند که تا کنون پیکر او را تحویل نگرفتهاند.
همزمان با این، منابع در ولایت پنجشیر میگویند که طالبان یک باشنده شهرستان«دره» این ولایت به نام غلام اکبر را به اتهام عضویت در جبهه مقاومت بازداشت کردهاند.
گاردین: افغانستانیها در ۳۶ کشور، در انتظار ورود به امریکا سرگردان و بلاتکیفاند
روزنامه گاردین چاپ بریتانیا در گزارشی گفته که آن عده از شهروندان افغانستان که پس از خروج امریکا از افغانستان، از کشور شان توسط امریکاییها بیرون کرده شدند، در کشورهای ثالث سرگردان هستند و بسیاری از مراکزی که آنان نگهداری میشوند، شبیه زندان است.
در این گزارش آمده که مقامهای امریکایی اطلاعات دقیقی در مورد تعداد شهروندان تخلیه شده افغانستان و مکانهایی که آنان زندگی میکنند، ارایه نمیکنند.
روزنامه به مجموعهای از اسناد دولتی اشاره میکند که روز سهشنبه منتشر شد و جزئیات تازهای در باره وضعیت افراد تخلیه شده از افغانستان را فاش کرد. جزییاتی که به نوشته روزنامه گاردین، دخالت دولت امریکا در عملیات تخلیه شهروندان افغانستان و سایتهای اسکان پناهجویان افغانستانی را ارائه می دهد. سوابق جدایی خانواده، وخامت شرایط سلامت روان، امکانات ناکافی و ترس از بازگرداندن اجباری به کشور، مواردی است که به گفته گاردین در اسناد تازه منتشر شده، دیده میشود.
این اسناد، وضعیت مهاجران افغانستان تا اواخر سال ۲۰۲۳ را نشان میدهد که توسط مرکز حقوق اساسی، مرکز حقوقی الغا و مدافعان مسلمان پس از طرح دعوی قضایی علیه وزارتهای دفاع و امنیت داخلی امریکا، به دست آمدهاند.
روزنامه گاردین به نقل از صدف دوست، وکیل مدافع و مدیر برنامه حقوق بشر در یک مرکز حقوقی، نوشته که وکلای مدافع برای دسترسی به اسناد دولتی در این زمینه درخواست رسمی ثبت کردهاند. این وکیل مدافع گفته که شهروندان تخلیه شده افغانستان با درخواستهای معلق برای ورود به ایالات متحده در حداقل ۳۶ کشور « تحت بازداشت و یا بلاتکلیف»اند.
در گزارش آمده که آمار دقیقی از تعداد حضور افراد تخلیه شده در تمامی ۳۶ کشور در دست نیست اما آماری که از پنج مرکز در کشورهای امارات متحده عربی، قطر، کوزوو و آلمان در دسترس است، نشان میدهد که تا اپریل ۲۰۲۳، ۲۸۳۴ تن با درخواستهای معلق ایالات متحده در قطر، ۱۲۵۶ تن در امارات متحده عربی، ۲۵۹ تن در کوزوو و دهها تن دیگر در کشورهای دیگر در حالت بلاتکلیفی قرار داشتهاند.
گاردین نوشته که وزارت دفاع و امنیت داخلی امریکا به سوالها در مورد سرنوشت افراد تخلیه شده از افغانستان پاسخ ندادهاند اما سخنگوی وزارت امور خارجه امریکا گفته که تلاشها برای اسکان مجدد افغانستانیهای واجد شرایط از سال ۲۰۲۱ ادامه دارد. این وزارت افزوده، تا زمانیکه مقامهای قضایی پروندهها را بررسی میکنند، افراد تخلیه شده در کشورهای ثالث اجازه اقامت خواهند داشت و امریکا هزینههای مورد نیاز را تامین میکند. او گفته که امریکا در سال مالی ۲۰۲۴ بیش از ۳۳۰۰۰ ویزای مهاجرتی ویژه برای شهروندان افغانستان صادر کرده است.
روزنامه به نقل از سخنگوی وزارت امور خارجه امریکا افزوده که تا کنون بیش از ۱۹۰ هزار شهروند افغانستان در ایالات متحده اسکان داده شده اند.
در ادامه گزارش گاردین آمده که اسناد تازه منتشر شده نشان میدهد که بسیاری از کسانی که پس از خروج امریکا از افغانستان، از این کشور تخلیه شدند، درخواستهای پناهندگی بشردوستانه معلق برای ورود به ایالات متحده دارند.
طبق گزارش گاردین، از جنوری ۲۰۲۰ تا اپریل ۲۰۲۲، تنها ۱۱۴ مورد از ۴۴۷۸۵ درخواست برای ویزای بشردوستانه صادر شده که کمتر از ۰.۳ درصد درخواستها است.
گزارش افزده که از ۲۰,۰۰۰ درخواست “ویزای مهاجرت ویژه” حدود ۴۰ درصد آنها را رد شدهاند.
روزنامه گاردین به نقل از دیدبان حقوق بشر مینویسد که در کمپهای مهاجرین در قطر خودکشی و اعتصاب غذا گزارش شده است. کمپهای کوزوو به گزارش گاردین در میان کمپهای مهاجرین لقب «گوانتاناموی کوچک» را به خود اختصاص داده است.
روزنامه به نقل از لیلا ایوب، یک وکیل مهاجرت نوشته که هزاران نفر از کسانی که در ازای کارشان به امریکا به آنان وعده صدور ویزاهای ویژه داده شده بود، از بس در کشورهای ثالث انتظار کشیدند که ناامید شدند و در نتیجه تصمیم گرفتند یا از طریق مسیرهای غیرقانونی وارد امریکا شوند یا هم علیرغم خطراتی که در افغانستان متوجه آنان است، به کشور خود برگردند.
بانو ایوب به گاردین گفته است: «دههها سیاست خارجی ایالات متحده مستقیماً بسیاری از شهروندان افغانستان را آواره کرد. مقامهای امریکایی وعده دادند که شهروندان تخلیه شده افغانستان را در اولویت قرار میدهند و آنان را به امریکا راه میدهند اما ما ندیدهایم که این وعده محقق شود.»
شاون، کهنه سرباز نیروی دریایی ایالات متحده و بنیانگذار دفتر وندایور که با وزارت امور خارجه امریکا برای کمک به اسکان مجدد شهروندان افغانستان همکاری میکند، به روزنامه گاردین گفته است که میترسد دونالد ترامپ مانند دوره اول ریاست جمهوری خود، ورود پناهجویان به امریکا را منع کند.
دفتر وندایور گفته که«ما به برنامه بهتر متحدان زمان جنگ نیاز داریم.» این دفتر تصریح کرده، سیستمی که به این منظور طراحی شده، کار میکند اما طوری طراحی شده که شرایط را برای اسکان سختتر میکند.
ریس ارتش پاکستان، اتهام حمایت طالبان از تروریزم در پاکستان را تکرار کرد
عاصم منیر ریس ارتش پاکستان، یک بار دیگر اتهام حمایت طالبان افغانستان از طالبان پاکستان را تکرار کرده و گفته تا زمانیکه حضور شبهنظامیان به ویژه تحریک طالبان پاکستانی و گسترش تروریزم از سوی افغانستان به پاکستان متوقف نشود، مناسبات پاکستان با طالبان بهتر نخواهد شد.
روزنامه دان چاپ پاکستانی روز سهشنبه،۲۵جدی/دی، گزارش داده که عاصم منیر رییس ارتش پاکستان در دیدار با سیاستمداران ایالت خیبر پختونخواه، گفته است که شبهنظامیان به ویژه اعضای طالبان پاکستان-تی تی پی، همواره حملات هدفمند و مرگباری را از خاک افغانستان علیه این کشور سازماندهی و راه اندازی میکنند.
ارتش پاکستان روز گذشته نیز در بیانیهای گفت که «هراس افگنان» به ویژ تحریک طالبان پاکستانی از سلاحهای بجا مانده امریکایی، که بصورت غیرقانونی قاچاق شدهاند، در حملات خود در پاکستان استفاده میکنند.
پاکستان در یک سال اخیر شاهد افزایش ناامنیها به ویژه در ایالت خیبرپختونخوا بوده است.
مقامهای پاکستان پیوسته گفتهاند که عامل ناامنیها طالبان پاکستان است که توسط طالبان افغانستان حمایت میشوند.
حدود یک ماه پیش ارتش پاکستان حمله هوایی سنگینی را در ولایت پکتیکای افغانستان انجام داد که در آن ۴۶ تن کشته شدند.
ارتش پاکستان اعلام کرد که این حمله بر مواضع طالبان پاکستان انجام شده است.
طالبان افغانستان گفتند که حمله بر کمپ مهاچران پاکستان صورت گرفته است.
پس از آن دو طرف حملات لفظی تندی علیه همدیگر داشتهاند.
