در چند روز اخیر که گروه طالبان سه سالگی برگشت خود به قدرت را تجلیل کردند، اعتراضات گستردهای به حضور این گروه در قدرت در کشورهای مختلف جهان، به ویژه کشورهای غربی صورت گرفته که اکثریت این اعتراضات از سوی مهاجران افغانستان، زنان و فعالین سیاسی و فرهنگی راه اندازه شده است.
اعتراضها به دوام حاکمیت طالبان با شعار و خواست«سرنگونی و پایان سلطه طالبان» از اسلامآباد پایتخت پاکستان گرفته تا پاریس، لندن، واشنگتن، چندین کشور دیگر اروپایی، کانادا و استرالیا با حضور صدها و در مواردی هزاران معترض در خیابانها و صدور قطعنامههای شدید الحن علیه طالبان ادامه یافت.
صدها افغانستنانی مقیم ایالات متحده امریکا، در روزهای گذشته از شهرهای مختلف این کشور گردهم آمده و در مقابل ساختمان کاخ سفید تجمع کرده و ضمن مطرح کردن خواست سرنگونی رژیم طالبان، دولت امریکا به رهبری جو بایدن را به کوتاهی در قبال افغانستان و «سپردن کشور به دست یک گروه تروریستی» متهم کردند.
شماری از مهاجران افغانستان در پاکستان که اکثریت شان زنان بودند، در یک راه پیمایی در اسلامآباد، ۱۵ آگست را(روز برگشت طالبان به قدرت) را روز “خاموش شدن صدای همه شهروندان افغانستان خوانده” و از جامعه جهانی و سازمان ملل خواستند که به وضعیت فاجعه بار افغانستان توجه بیشتر کنند و در تعامل با گروه طالبان تجدید نظر نمایند.
در برلین پایتخت آلمان نیز شماری از مهاجران افغانستان، در اعتراض به دوام سلطه طالبان، خیمه اعتراضی برپا کرده و در بیانیهای، جامعه جهانی را مخاب قرار داده و به “قطع هرگونه تعامل با طالبان و به رسمیت شناختن افغانستان به عنوان کشوری تحت نظام آپارتاید جنسیتی علیه زنان” تاکید کردند.
در پاریس پایتخت فرانسه، قلب اروپا اما به مناسبت سومین سالروز سقوط افغانستان به دست گروه طالبان، شماری از مهاجران افغانستانی در حرکتی اعتراضی متفاوت و با استفاده از هنر تئاتر، دشمنی و ستیزه طالبان با زنان و دختران را به نمایش گذاشتند.
پارچههای تمثیلی که در خیابانهای پاریس نمایش داده شد، تعصبات قومی- زبانی و محدودیت آزادیهای مردم توسط طالبان را به نمایش گذاشت. آنچه به باور اعتراض کنندگان، “واقعیت امروزی جامعه افغانستان و سیاست طالبان را شکل میدهد.”
در این گردهمایی معترضان از جهان خواستند تا دست از عادیسازی روابط با طالبان بردارند و در کنار شهروندان افغانستان بایستند.
در شهرهای مختلف کانادا مهاجران افغانستان در رابطه به سه سالگی سقوط افغانستان بهدست طالبان، دست به راهپیمایهایی گسترده زده و خواهان آزادیها و حقوق شهروندی مردم از سوی این گروه شدند.
گروه موسوم به “اتحاد مدنی” در شهر ونکوور کانادا با نشر بیانیهای، تاکید کردند که سه سال است شهروندان افغانستان “تحت شدیدترین ظلم و ستم قرار دارند و طالبان به نقض گسترده حقوق بشر در این مدت ادامه داده و هرگونه امید به آینده در میان مردم از بین رفته است.”
این گروه در بخشی از بیانیه خود، به سازمان ملل متحد پیشنهاد کردند که “اقدامات لازم را برای جرم انگاری آپارتاید جنسیتی که توسط طالبان اعمال شده است، آغاز کند.”
در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: “گروه تروریستی طالبان شما با اعمال خشونت آمیز و سیاستهای نابخردانه خود، فرصت طلایی برای اصلاح و اهلیت یافتن را از دست دادید. کارنامه سیاه و نفرتانگیز شما هر روز بیشتر میشود. مردم این سرزمین اکنون متحد و مصممتر از همیشه ایستاده اند تا با همبستگی خود، دوران ظلم و ستم را به پایان برسانند.”
در شهر سیدنی آسترلیا نیز شهروندان افغانستان با سردادن شعارها و نشر آهنگهای میهنی به خیابانها برآمدند و جامعه جهانی را به کوتاهی در برابر شهروندان افغانستان متهم کردند. معترضان در استرالیا شعارهای دادند:«طالب جنایت میکند، جهان سکوت میکند.»
در افغانستان اما با وجود همه نارضایتیهایی که به اساس یافتههای سازمانهای حقوق بشری، طالبان بر مردم روا داشته اند، صدای اکثریت مطلق مردم در روزهایی که طالبان سه سالگی برگشت خود به قدرت را با راه اندازی رژه های نظامی و شلیکهای شادیانه در خیابانها جشن میگرفتند، مردم ساکت و خاموش بودند.
گزارش ها در روز برپایی جشن شادی طالبان حاکی از آن بود که افراد این گروه مردم را به اجبار وادار به اشتراک در مراسم گرامیداشت از سالگرد برگشت خود به قدرت کردند و با نشر هشداریهها به مردم گفتند که باید با نصب پرچم این گروه بر بام دوکان و منزل خویش، از ۲۴ اسد/مرداد به عنوان روز فتح و پیروزی تجلیل کنند.
گروه طالبان به تاریخ ۲۴ اسد/مرداد ۱۴۰۰ پس از فرار اشرف غنی رییس جمهوری وارد کابل شدند و از این روز به عنوان روز پیروزی یاد میکنند. آگاهان به این باوراند که دست یابی طالبان به قدرت نتیجه توافقات پنهان این گروه با امریکا بوده است.
در مدت سه سال طالبان بسیاری از آزادی های فردی و جمعی مردم را از بین بردند و اکنون بسیاری از شهروندان افغانستان کشور شان را به زندان بزرگ تشبیه میکنند. در این مدت، بیبش از هشت میلیون شهروندان افغانستان کشور را از ترس خشونت طالبان ترک کردند و زنان از درس و تعلیم و حضور در جامعه محروم شدند. سه سالگی برگشت طالبان به قدرت، همزمان بود با نشر ده ها اعلامیه و گزارش از جانب نهادهای بین المللی که در همه اینها از نقض گسترده حقوق بشر و حقوق زنان توسط طالبان سخن گفته شده و از جامعه جهانی خواسته شده که برای جلوگیری از تعمیق فاجعه بشری، دست به کار شوند.
