مهران موحد از پژوهشگران شناخته شده دینی در افغانستان، با اشاره به تلاشهای فارسیستیزانه حلقات و جریانهای مشخص حاکمیتی و سیاسی، در یاداشتی نوشت:«زبان فارسی با تهدیدهای گونهگون روبهروست و از اینرو هرگونه کوشش در جهت پاسداری از آن، نوعی از جهاد است.»
آقای موحد مینویسد:«ادب فارسی دربردارندۀ لطیفترین پیامهای اخلاقی و شریفترین تأویلات دینی و ورجاوندترین معانی عرفانی است. به همان میزان که زبان عربی از آن جهت که زبان قرآن است با دین اسلام پیوند ناگسستنی دارد، زبان فارسی نیز به دلیل آنکه متضمن استنباطهای هنرمندانه از این دین است، میتواند به درستی از قرائت انسانگرایانهتر از اسلام آیینهداری کند.»
این پژوهشگر میافزاید:«درست است که ادب فارسی در مواردی فرهنگهای غیر اسلامی را نیز بازتاب داده، لیکن این مسأله علاوه بر اینکه امری طبیعی است، ممکن نیست این واقعیت را که این زبان در درازای چهاردهصدسال پیوندی وثیق با اسلام و تاریخ و فرهنگ آن یافته، از چشم ناظران دور نگه دارد. زبان عربی نیز حامل بخشی از تاریخ و فرهنگ تازیان دوران جاهلیت است و این امر هیچ اشکالی به وجود نیاورده است.»
پیشتر شماری از نهادهای حقوق بشری و فعالان فرهنگی پارسی زبان در نامهای از گزارشگر ویژه سازمان ملل خواستند که تحقیق بیطرفانهای در مورد حذف نظاممند زبان پارسی توسط طالبان در افغانستان انجام دهد. آنان در این نامه تاکید کردند که حذف زبان پارسی از نظام آموزشی، اداری و اجتماعی باعث نقض حقوق زبانی میلیونها شهروند افغانستان میشود و باید از سوی سازمان ملل جرمانگاری شود.
این در حالی است که در روزهای اخیر گزارشهایی در مورد برخی از اقدامات پارسی ستیزانه طالبان از جمله حذف زبان پارسی از بعضی از لوحههای دانشگاهها به نشر رسیده است. اقدامی که با واکنشهای گسترده در رسانههای اجتماعی مواجه شده است.
