طالبان ۱۳ نظامی پیشین را در هرات بازداشت کردند
منابع محلی در ولایت هرات به رسانهها گفتهاند که استخبارات گروه طالبان ۱۳ تن از نظامیان پیشین را در این ولایت بازداشت کرده و به مکان نامعلومی انتقال دادهاند.
به گفته منابع استخبارات گروه طالبان این نظامیان را روز گذشته سهشنبه، ۲۵ حمل/فروردین، از ولایت هرات بازداشت کردهاند.
تاکنون هویت نظامیان پیشین و انگیزه اصلی بازداشت آنها مشخص نشده است .
طالبان هم تاکنون درباره بازداشت این نظامیان پیشین ابراز نظری نکردهاند.
بستگان آنها به رسانهها گفتهاند که با گذشت ۲۴ ساعت از سرنوشت و مکان نگهداری آنها اطلاعی در دست ندارند.
در گذشته نیز گزارشهای متعددی از بازداشت، شکنجه و زندانی کردن نظامیان پیشین در ولایت هرات و سایر ولایتها منتشر شده است.
شکنجه علنی شهروندان؛ طالبان ۱۲ تن به شمول یک زن را در خوست و میدان وردک شلاق زدند
دادگاه عالی طالبان در خبرنامهای از شلاق زدن ۱۲ تن به شمول یک زن در ملاء عام در ولایتهای خوست و میدان وردک خبر داده است.
براساس خبرنامه طالبان، هریک از این متهمان از ۱۰ تا ۳۰ضربه شلاق و به هشت تا دو سال زندان نیز محکوم شدهاند.
فروش و قاچاق مواد مخدر، سرقت، روابط خارج از ازدواج اتهامهایی است که طالبان به این افراد وارد کردهاند.
شلاق زدن و مجازات بدنی و فزیکی انسانها در قوانین بشری مصداق نقض کرامت انسانها به شمار میرود. رژیم طالبان به دلیل اعمال چنین مجازاتهای ضد انسانی همواره با انتقاد نهادهای مدافع حقوق بشر مواجه بوده است.
شلاق زدن در محضرعام، اضافه بر مجازاتی است که یک متهم در رژیم طالبان مستوجب آن شناخته میشود.
داستان «رفاقت» و «رقابت» طالبان و ایران در «بازار مرغفروشی»
سه روز پیش، وزارت زراعت طالبان اعلام کرد که یک قرارداد دو میلیون دالری بین شرکت «یشلر سمرقند» ازبیکستان و شرکت «همکار پرنده» افغانستان به امضا رسیده است.
این وزارت گفت که بر اساس قرارداد امضا شده میان دو شرکت یاد شده، طرفین در زمینه دادوستد جوجه مرغ یکروزه و تخم نطفهدار با یکدیگر همکاری خواهند کرد.
این وزارت افزود که این قرارداد در حاشیه دیدار مولوی عطاءالله عمری، وزیر زراعت طالبان، با مقامهای ازبیکستانی امضا شده است.
امروز، چهارشنبه، ۲۶ حمل/فروردین، رسانههای ایران به نقل از سرپرست معاونت توسعه بازرگانی وزارت جهاد کشاورزی این کشور، از حذف جوجه یکروزه گوشتی و تخممرغ نطفهدار از فهرست معافیتهای صادراتی ایران خبر دادند.
خبرگزاری ایراف در گزارشی به نقل از مقامهای وزارت جهاد کشاورزی ایران گزارش داده که «صادرات این کالاها تا اطلاع ثانوی ممنوع است.»
در این گزارش آمده که «این ممنوعیت طی نامهای از سوی دفتر مقررات صادرات و واردات سازمان توسعه تجارت به گمرک جمهوری اسلامی ایران ابلاغ شده است.»
آیا این دو خبر با هم مرتبط هستند؟ آیا بین قرارداد یک شرکت افغانستانی و شرکت ازبیکستانی در باره همکاری پیرامون جوجه مرغ یک روزه و تخم مرغ نطفهدار، با ممنوعیت صادرات این دو ماده غذایی از سوی وزارت جهاد کشاورزی ایران رابطهای وجود دارد؟
در حال حاضر پاسخ صریح و مستقیمی به پرسش بالا وجود ندارد. در متن دو خبر بالا هیچ اشارهای به ارتباط این دو خبر با هم نشده است.
اما براساس برخی از قراین و نشانهها میتوان رابطهای بین این خبرها پیدا کرد و در پرتو آن به چند و چون روابط تجاری طالبان و ایران از یک طرف و روابط تجاری طالبان و ازبیکستان از سوی پرداخت.
ظاهراً چنین به نظر میرسد که برخی از شرکتهای تجاری افغانستان با استفاده از معافیت گمرکی صادرات جوجه مرغ یک روزه در ایران، به خریداری آن از ایران اقدام کرده و برای فروش آن با یک شرکت ازبیکستانی قرارداد بستهاند. وقتی مقامهای ایرانی از این ماجرا باخبر شدهاند، اقدام به لغو ممنوعیت معافیت گمرکی این ماده غذایی کردهاند.
این گمانه در صورتی میتواند تایید شود که مشخص شود، دو شرکت ازبیکستانی و افغانستانی امضا کننده قرارداد، چه توافقاتی با هم انجام داده و روال کار چگونه است. آیا در این قرارداد، شرکت افغانستانی فروشنده جوجه مرغ است یا خریدار. پاسخ به این سوال ماجرا را روشن میسازد. اگر شرکت افغانستانی فروشنده باشد، ماجرا روشن میشود. افغانستان ظرفیت تولید انبوه جوجه مرغ را ندارد و خود از خریداران این ماده غذایی است. بنابراین، این گمانه درست است که جوجه مرغ از ایران وارد و به ازبیکستان صادر میشود.
نکته دیگری که به روشنسازی این ماجرا کمک میکند، بررسی این موضوع است که بین افغانستان و ایران یک نوع رقابت بر سر احراز مسیر ترانزیتی آسیای میانه و جنوب آسیا وجود داشته است. افغانستان یک مسیر سنتی و کوتاه بین آسیای میانه و جنوب آسیا بوده است. اما تشدید تنش میان طالبان و پاکستان باعث شد که پاکستان مرز خود را بر روی افغانستان ببندند. این در واقع بستن مسیر ترانزیتی آسیای میانه و جنوب آسیا نیز است.
با بسته شدن مسیر افغانستان، پاکستان و کشورهای آسیای میانه در تلاش پیدا کردن مسیر جایگزین برای تجارت بودهاند. یک مسیر جایگزین ایران است. دو روز پیش رسانههای ایران گزارش دادند که نخستین محموله تجاری از پاکستان به ازبیکستان از طریق ایران انجام شده است. با باز شدن این مسیر، افغانستان در انزوای بیشتر قرار میگیرد.
با این حال، تحریمهای اقتصادی علیه ایران، باعث ایجاد دردسر برای کشورهای طرف رابطه تجاری با ایران میشود. از سوی دیگر، به صورت طبیعی تجارت از راه ایران به لحاظ دریافت تعرفههای گمرکی و ترانزیتی گرانتر از افغانستان است.
طالبان بخاطر فشار شدیدی که از انزوای بینالمللی احساس میکند، حاضر است با تعرفههای نازل مسیرهای ترانزیتی را در اختیار دیگران قرار دهد. ایران این الزامیت را ندارد و به دلیل اینکه ایران خود یک تولید کننده است، سیستم پیچیده و گرانقیمت مالیاتی و تعرفهای دارد که تجارت را از راه ایران گران میکند.
طالبان منحیث یک گروه غیر مسول که خود را ملزم به رعایت قوانین بینالمللی نمیداند و عنصر پاسخگویی را از کارنامه خود حذف کرده است، به نحوی از یک نوع معافیت اعلام ناشده در مناسبات و معادلات برخوردار است و میتواند به شکل غیررسمی و غیرقانونی به تبادله تجاری میان کشورهای منطقه کمک کند. این الگوی رفتاری را میتوان در مورد امضای قرارداد جوجه مرغ یک روزه و تخم مرغ نطفهدار میان یک شرکت افغانستانی و ازبیکستانی مشاهده کرد.
ازبیکستان از معدود کشورهایی است که روابط گسترده تجاری با طالبان دارد. به نظر میرسد، این کشور از وضعیت مبهم و پیچیده سیاسی و حقوقی افغانستان بیشترین بهره را میبرد. چین نیز به طریق مشابه ازبیکستان از وضعیت موجود افغانستان استفاده میکند. ایران نیز به صورت طبیعی میخواهد از این فرصتها بهرهبرداری کند اما طوری که در ماجرای جوجه مرغ دیده میشود، احتمالاً ایران تنها برنده این داستان نیست. طالبان نیز در تلاشاند تا از آسیبپذیریها و خلأهای موجود استفاده کرده و بهره خود را ببرند.
در صورتی که دستور ممنوعیت صادرات جوجه مرغ از سوی وزارت جهاد کشاورزی ایران، به قرارداد تجاری شرکتهای افغانستانی با ازبیکستان مرتبط باشد، مشخص نیست که طالبان آن را برای خود چه تعبیر میکنند و این اقدام چه تاثیری بر روابط طالبان و ایران خواهد گذاشت. آنچه اما مسلم است این است که در حوزه روابط تجاری هر از گاهی میان طالبان و ایران کشیدگیهایی بوجود میآید که بازتابی از وجود روابط ناجور و پر از بدبینی و بیاعتمادی میان طرفین است.
چندی پیش، یک مقام مسول در وزارت بهداشت ایران گفت که به دلیل منع صادرات مواد مخدر مورد نیاز برای تولید دارو از سوی طالبان، کارخانههای تولید دارو در ایران با کمبود مواد خام مواجه شدهاند. این یکی نمونههای تنشهایی است که هر از گاهی در روابط تجاری ایران و طالبان بوجود میآید.
گفتنی است که در ایران حلقات قدرتمندی وجود دارند که مخالف برقراری هرنوع رابطهای با طالبان هستند و با تروریستی خواندن این گروه، مقامهای اجرایی را از نزدیکی با طالبان برحذر میدارند.
ناظران میگویند که روابط طالبان و ایران از«تعریفگریزترین» روابط است. به اعتقاد ناظران، نه تنها که ایرانیها به طالبان با سو ظن و بدبینی نگاه میکنند بلکه طالبان نیز چنین نگاهی به ایران دارند و حاضر نیستند با ایران اساس روابط پایداری را بریزند. به باور ناظران، طالبان از روی ناگزیری و به دلیل انزوای شدید بینالمللی به نزدیکی با ایران روی آوردهاند.
نیش و کنایه رسانههای ایران به نقل از رسانههای طالبان به پاکستان
برخی از رسانههای ایران، در روزهای اخیر، با استناد به مطالب منتشر شده در رسانههای طالبان، حسن نیت پاکستان در میزبانی مذاکرات امریکا و ایران در اسلامآباد را زیر سوال بردهاند.
در همین حال رسانههای ایران سکوت طالبان در مورد مذاکرات امریکا و ایران در پاکستان را «معنادار» توصیف کردهاند.
پایگاه خبری-تحلیلی ایراف که رویدادهای خبری ایران و افغانستان را همزمان پوشش میدهد و از رسانههای نزدیک به سپاه دانسته میشود، در چند روز اخیر چندین مطلب منتشر شده در «المرصاد» رسانه نزدیک به استخبارات طالبان را مورد استناد قرار داده و دیدگاههای مطرح شده در این رسانه طالبان را بازتاب داده است.
ایراف امروز، چهارشنبه، ۲۶ حمل/فروردین، در گزارشی نوشت: «با وجود سکوت دستگاههای رسمی طالبان، وبسایت المرصاد، نزدیک به اداره استخبارات این گروه در یادداشتی نوشته است که مذاکرات میان ایران و آمریکا که به مدت ۲۱ ساعت به طول انجامید، بدون دستیابی به نتیجه مثبت پایان یافت. بر اساس این ارزیابی پاکستان اصلا میانجی نبود؛ بلکه به دستور آمریکا این نقش را بازی میکرد.»
ایراف در ادامه نوشته است: «این منبع رسانهای وابسته به استخبارات طالبان اعلام کرده است که پاکستان هیچ صلاحیت رسمی به عنوان میانجی نداشت و تنها از سوی آمریکا با این عنوان معرفی شده بود، اما در عمل نقش مؤثری ایفا نکرد.»
ایراف در ادامه مینویسد: «در حالی که مذاکرات اسلامآباد با میانجیگری پاکستان برگزار شد، مقامات طالبان در کابل تاکنون واکنش رسمی به این رویداد نشان ندادهاند. این سکوت در حالی است که روابط کابل و اسلامآباد در ماههای اخیر به شدت تیره بوده و دوطرف درگیر تقابلهای مرزی متعددی شدهاند.»
ایراف ادامه میدهد: «کارشناسان مسائل منطقه این سکوت را معنادار توصیف میکنند.»
خبرگزاری ایراف در ادامه این مطلب مینویسد: « وبسایتهای وابسته به طالبان در روزهای منتهی به مذاکرات اسلامآباد، مقالاتی منتشر کرده بودند که در آنها پاکستان به عنوان «پروکسی آمریکا» معرفی شده بود. یکی از این مقالات با عنوان «پروژههای تغییر رژیم – شباهت ناگفته میان پاکستان و اسرائیل»، اسلامآباد را متهم کرده بود که مانند اسرائیل به دنبال تغییر رژیم در کشور همسایه است و این سیاست محکوم به شکست خواهد بود.»
آگاهان امور به این باوراند که استناد رسانههای ایرانی نزدیک به سپاه به رسانههای استخباراتی طالبان، اگر از یک سو به معنای بازتاب دیدگاههای مشترک میان حلقاتی در سپاه پاسداران ایران و حلقات استخباراتی طالبان دانسته شده میتواند؛ از سوی دیگر به این معنا هم میتواند باشد که سپاه پاسداران ایران در کل به روند مذاکرات اسلامآباد با امریکا بدبین است و این بدبینی را بخاطر حساسیت دیپلماتیک و سیاسی به شکل مستقیم بازتاب نمیدهد بلکه با استناد به رسانههای طالبان این کار را انجام میدهد.
المرصاد رسانهای است که دیدگاههای بسیار تندروانه نسبت به مسایل دارد و در واقع سخنگوی جریانهای افراطی در درون طالبان است. جریانهایی که متهم به همکاری نزدیک به القاعده هستند و از رویکردهای تروریستی و روشهای انتحاری در پیشبرد مقاصد حمایت میکنند.
محتسبان طالبان ۲۰ دانشجو را در هرات بخاطر نپوشیدن کلاه و کوتاهی ریش بازداشت کردند
منابع از دانشگاه هرات به رسانهها گفتهاند که محتسبان اداره موسوم به امر به معروف طالبان صبح امروز، چهارشنبه، ۲۶ حمل/فروردین، وارد این دانشگاه شده و حدود ۲۰ تن از دانشجویان را بازداشت کرده و با خود بردهاند.
دلیل بازداشت این دانشجویان، «نداشتن کلاه و کوتاه بودن ریش» عنوان شده است.
طالبان تاکنون در این باره چیزی نگفتهاند.
طالبان در دانشگاههای افغانستان مقرراتی را در مورد پوشش دانشجویان وضع کردهاند که به موجب آن دانشجویان به پوشیدن کلاه مکلف گردیده و اجبار شدهاند که ریش خود را کوتاه نکنند.
سه روز پیش مولوی ندا محمد ندیم، وزیر تحصیلات عالی طالبان یک دانشجوی ازبیکتبار دانشگاه کابل را به دلیل پوشیدن کلاه ازبیکی مورد ضرب و شتم قرار داد و توهین کرد. اقدامی که با واکنش تند ازبیکتباران مواجه شد.
طالبان نه تنها دانشجویان و دانشآموزان را اجبار به پوشیدن کلاه و دستار میکنند بلکه مقرر کردهاند که دانشجویان چه نوع کلاهی به سر کنند.
آگاهان امور فرهنگی میگویند که پوشش مورد نظر طالبان، نوعی پوشش پشتونی است و طالبان اصرار به تحمیل و ترویج آن دارند. رویکردی که به اعتقاد آگاهان امور فرهنگی، در راستای سیاست حذف نمادهای فرهنگی اقوام غیرپشتون و تحمیل کدهای فرهنگی پشتونی بر دیگر اقوام روی دست گرفته شده و میتواند پیامدهای زیانباری، به تنوع فرهنگی و قومی افغانستان، از طریق انبار شدن نفرت قومی در میان اقوام تحت ستم، داشته باشد.
یک بزرگ قومی ترکمن در شبرغان در خانهاش به قتل رسید
منابع محلی در شهر شبرغان مرکز ولایت شمالی جوزجان میگویند که غیبالله یکی از بزرگان قومی ترکمن شب هنگام در خانهاش توسط افراد مسلح ناشناس به قتل رسیده است.
تا کنون دلیل و انگیزه قتل این بزرگ قومی ترکمن مشخص نشده است.
طالبان در جوزجان تا کنون در این زمینه اظهار نظری نکردهاند.
در گذشته افراد و فرماندهان طالبان به دست داشتن در قتل بزرگان قومی در ولایتهای شمالی و شمال شرقی کشور متهم شدهاند و انگیزه آن قومی و تباری دانسته شده است.
شمال افغانستان به لحاظ قومی مسکن اقوام غیرپشتون است و طالبان به عنوان یک گروه پشتونیستی متهم شده که براساس یک برنامه قومی از پیش تعیین شده، به حذف سران و نخبگان قومی اقوام غیرپشتون اقدام کرده است.
غصب زمینها و کوچ اجباری مردم در مناطق شمال، غرب و مناطق مرکزی بخشی از یک برنامه قومی است که در رژیم طالبان با جدیت پیگیری شده است.
ناظران میگویند که ادامه تطبیق چنین سیاستی، موجب فراهم شدن زمینه تجزیه کشور و فروپاشی بیشتر اعتماد و وحدت ملی در جامعه چند قومی افغانستان میشود.
مذاکره مستقیم مردم کنر و نورستان با پاکستان در غیاب طالبان
تلویزیون افغانستان اینترنشنال در گزارشی به موضوع مذاکره «بزرگان قومی» ولایتهای کنر و نورستان با نظامیان پاکستان پرداخته و گفته که بزرگان قومی این دو ولایت، بیآنکه نمایندهای از طالبان حضور داشته باشد، به صورت مستقیم با نظامیان پاکستان وارد مذاکره شده و به توافقاتی دست یافتهاند.
بر اساس این گزارش، گفتوگو میان بزرگان قومی و نظامیان پاکستان در منطقه چترال پاکستان برگزار شده و طالبان در این گفتوگوها هیچ نقشی نداشتهاند.
محور گفتگوهای انجام شده میان بزرگان قومی کنر و نورستان با نظامیان پاکستان، بازگشایی مسیرهای مسدود شده شهرستانها/ولسوالیهای کامدیش و برگمتال نورستان بوده است. مسیرهایی که حدود دو ماه پیش توسط ارتش پاکستان بسته شدند و در اثر آن مردم در این دو شهرستان در محاصره شدید غذایی و دارویی قرار گرفتند و مراجعه مکرر آنان به طالبان نتیجهای در پی نداشت.
در واقع پس از آنکه مردم کنر و نورستان از طالبان در امر بازگشایی مسیرهای مسدود شده ناامید شدند، به صورت مستقیم به نظامیان پاکستان مراجعه کرده و از آنان طلب همکاری و مساعدت کردهاند.
در پی توافق تازه میان بزرگان قومی و نظامیان پاکستان، مسیر ارتباطی شهرستانهای برگمتال و کامدیش پس از حدود دو ماه بازگشایی شده است.
سخنگوی والی طالبان در نورستان روز گذشته از بازگشایی مسیرهای مسدود شده خبر داد و گفت که بزرگان قومی در بازگشایی این مسیرها نقش داشتهاند. او گفت که پس از این محمولههای دارویی اجازه عبور به شهرستانهای یاد شده را خواهند داشت.
طالبان پیش از این کنترل ارتش پاکستان بر مسیرهای کامدیش و برگمتال را رد کرده بودند.
طبق گزارش تلویزیون افغانستان انترنشنال، بزرگان قومی کنر و نورستان، به نظامیان پاکستان تعهد سپردهاند که در ازای باز بودن مسیرهای رفتوآمد و خودداری ارتش پاکستان از انجام حملات توپخانهای، مردم کنر و نورستان، اجازه حضور و فعالیت اعضای تحریک طالبان پاکستان در این مناطق را نمیدهند. این در واقع از نوع توافقاتی است که باید میان دو دولت انجام شود.
تلویزیون افغانستان انترنشنال گفته که به نسخهای از این توافق دست یافته که بر اساس آن، هر دو طرف(نظامیان پاکستان و بزرگان قومی کنر و نورستان) متعهد شدهاند تا آتشبس دائمی را از ناری تا نورستان رعایت کنند.
در این گزارش آمده که نشست میان بزرگان قومی کنر و نورستان با نظامیان پاکستان، در یکی از پایگاههای نیروهای پاکستانی در منطقه چترال برگزار شده و هیچ نمایندهای از طالبان در این نشست حضور نداشته است.
یکی از بزرگان قومی به افغانستان انترنشنال گفته است: «درخواست طرف پاکستانی این بود که در این مناطق به جنگجویان تحریک طالبان پاکستان پناه داده نشود و اگر کسی چنین کاری کند، مردم محل باید در برابر او بایستند.»
طبق این توافق، نیروهای طالبان و نظامیان پاکستان نباید در مناطق ناری، کامدیش، برگمتال، ارنوی و چترال به یکدیگر حمله کنند.
در گزارش تلویزیون افغانستان انترنشنال به نقل از سمیع سادات، فرمانده ارشد پیشین ارتش افغانستان آمده است:« «امروزه افغانها به چنان موقعیت اجباری تنزل یافتهاند که مجبورند برای امنیت روستاها و مناطق خود نزد ارتش پاکستان بروند.»
آقای سادات این وضعیت را «ننگ تاریخی» خوانده، که به گفته او طالبان مسبب آن هستند.
این فرمانده پیشین افغانستان افزوده است:«کسانی که تاکنون از طالبان انتظار امنیت داشتند، باید متوجه شده باشند که طالبان نه تنها امنیت و پیشرفت را به ارمغان نیاوردهاند، که باعث «بدبختی و ننگ» برای مردم شدهاند.
طالبان و پاکستان در دو سال اخیر درگیریهای شدیدی با هم داشتهاند. در دو ماه اخیر، ارتش پاکستان به صورت منظم مواضع طالبان را در سراسر افغانستان هدف حملات هوایی و توپخانهای قرار داده است.
پاکستان میگوید که طالبان افغانستان براساس پیوندهای قومی و عقیدتی از طالبان پاکستان حمایت میکنند و حاضر نشدهاند که براساس تفاهم و گفتگو دست از این کار بردارند. پاکستان عملیات نظامی خود در افغانستان را عملیات ضد تروریستی عنوان میکند.
ازبیکستان از افزایش حجم تجارت این کشور با طالبان خبر داد
کمیته ملی آمار ازبیکستان اعلام کرده که حجم تجارت این کشور با افغانستان در دو ماه نخست سال ۲۰۲۶ به ۲۹۸.۴ میلیون دالر رسیده است که به گفته این اداره، نسبت به مدت مشابه سال ۲۰۲۵ حدود ۸.۱ درصد افزایش را نشان میدهد.
حجم تجارت دو طرف در دو ماه ابتدایی سال ۲۰۲۵ حدود ۲۷۵.۹ میلیون دلار اعلام شده بود.
طبق این گزارش، افغانستان-تحت کنترول طالبان- همچنان یکی از شرکای مهم تجاری ازبیکستان محسوب میشود.
کالاهای تجارتی مبادله شده بین ازبیکستان و افغانستان-تحت کنترل طالبان-شامل محصولات کشاورزی، منابع انرژی و کالاهای تولیدی است.
افغانستان تحت کنترل طالبان با انزوای شدید بینالمللی مواجه بوده و ازبیکستان از معدود کشورهایی است که روابط اقتصادی و سیاسی گسترده با اداره طالبان برقرار کرده است.
برقراری روابط با رژیم طالبان همواره از سوی جامعه مدنی و مدافعان حقوق بشر با انتقاد همراه بوده است. منتقدان میگویند که طالبان یک رژیم سرکوبگر و ضد حقوق بشر است و برقراری روابط گسترده با آن به معنای نادیده گرفتن حقوق بشری مردم افغانستان و کمک به شکلگیری استبداد و سرکوب است.
روز سهشنبه، ۴۵۳۱ مهاجر از پاکستان به کشور برگشتند
تلویزیون حکومتی افغانستان-تحت کنترل طالبان- گزارش داده که در جریان یک روز، سهشنبه، ۲۵ حمل/فروردین، ۴ هزار و ۵۳۱ مهاجر افغانستانی از طریق گذرگاههای تورخم و سپین بولدک از پاکستان به کشور برگشت داده شدهاند. این رقم حدود یک هزار نفر بیشتر از رقم یک روز پیش است.
طبق گزارش تلویزیون حکومتی افغانستان-تحت کنترل طالبان- روز دوشنبه نیز نزدیک به چهار هزار مهاجر از پاکستان برگشت داده شدند.
آمار مهاجران اخراج شده از پاکستان دستکم در یک هفته اخیر سیر صعودی داشته است.
روز گذشته نهاد بینالمللی حمایت از پناهندگان از پاکستان خواست که روند اخراج مهاجران افغانستان را متوقف کند و در جستجوی راههایی باشد که حضور آنان را در پاکستان قانونی بسازد.
تشدید روند اخراج مهاجران افغانستان از پاکستان به تشدید تنش میان طالبان و پاکستان مرتبط است. در دو ماه اخیر روابط طالبان و پاکستان به شدت پر تنش بوده و درگیریهای گستردهای در نوار مرزی میان طرفین رخ داده است.
با این حال، ناظران میگویند که اخراج مهاجران افغانستان از پاکستان که از جانب پاکستان به عنوان اهرم فشاری علیه طالبان در نظر گرفته میشود، بر طالبان تاثیر ندارد، زیرا این گروه پروای مردم را ندارد.
به اعتقاد ناظران طالبان خود عامل تشدید مهاجرت هستند و بسیاریها از ترس طالبان مجبور به ترک کشور میشوند و پناه ندادن به چنین افرادی با اصول و ارزشهای بشردوستانه در تضاد است.
پذیرش درخواست پناهندگی افغانستانیها در بریتانیا از ۹۶ درصد به ۳۴ درصد رسیده است
سازمان عفو بینالملل در گزارشی گفته که روند رد درخواستهای پناهندگی زنان افغانستانی در بریتانیا بهطور چشمگیری افزایش یافته و صدها زن از دریافت حمایت محروم شدهاند.
بر اساس این گزارش، سیاستهای جدید پناهندگی بریتانیا موجب کاهش قابل توجه پذیرش درخواستها شده و در عمل بسیاری از زنان فراری از حاکمیت طالبان را از دسترسی به پناهندگی بازمیدارد.
در گزارش عفو بینالملل تصریح شده که نرخ پذیرش درخواستهای پناهندگی افغانستانیها از ۹۶ درصد به ۳۴ درصد کاهش یافته است.
طبق این گزارش، در سال ۲۰۲۵، دستکم ۳۷۰ زن و دختر افغانستانی با رد درخواست پناهندگی مواجه شدهاند.
با برگشت دوباره طالبان به قدرت و اعمال سیاستهای زن ستیزانه این گروه، زنان افغانستان مجبور شدند که به دهها کشور از جمله کشورهای اروپایی درخواست پناهندگی بدهند.
با این حال، در دو سال اخیر برخی از کشورهای اروپایی از تعهدات خود در قبال حمایت از زنان و حقوق بشر سر باز زده و سیاستهایی را در پیش گرفتهاند که کمترین تعهدی به حقوق بشر و حقوق زنان ندارد.
اتحادیه اروپا در بیست سال دوره جمهوریت در افغانستان نقش سازنده و فعالی در تامین برابری حقوقی زنان افغانستان داشت و کمکهای زیادی در این زمینه ارایه نمود. اکنون اما برخی از کشورهای اروپایی سیاست مماشات با رژیم ضد زن طالبان را در پیش گرفتهاند که انتقادبرانگیز و پرسش برانگیز بوده است.
این در حالی است که زنان افغانستان در نزدیک به پنج سال اخیر بدترین دوران حیات اجتماعی و سیاسی خود را پشت سر میگذارند و به موجب سیاستهای طالبان، زن بودن به عامل مهمی برای محرومیت، تحمل رنج، انزوا و تحقیر در جامعه مبدل شده است.
