تارنمای خبری زرتشتیان«اَمُرداد نیوز» از بزرگراری جشن سده در لسآنجلس امریکا و سیدنی استرالیا خبرداده است.
طبق این گزارش، مراسم گرامیداشت از جشن سده، روز شنبه ۱۳ بهمن، در سیدنی استرالیا و روز یکشنبه ۱۴ بهمن در لسآنجلس امریکا با حضور پیروان آیین زرتشتی برگزار شده است.
از جشن سده به عنوان یکی از آیینهای باستانی ایران زمین و پارسیان، روز سیزده بهمن همه ساله از سوی فرهنگیان در کشورهای ایران، تاجیکستان و برخی از کشورهای دیگر گرامیداشت به عمل میآید.
در مراسم گرامیداشت از جشن سده، ابتدا یکی از «موبدان» کتاب اوستا را بخوانش میگیرد و سپس آتش روشن میشود و با دفزنی بدرقه میشود. اشتراک کنندگان در اطراف آتش به جشن و شادمانی میپردازند و در پایان، اشتراک کنندگان غذاهایی را که از خانه با خود آوردهاند، با هم میل میکنند.
در گزارش اَمُرداد نیوز آمده که در بخشی از مراسم جشن سده در لسآنجلس برنامه سوال و جواب در مورد جشن سده از جوانان راه اندازی شد و به کودکان جوایزی اهدا گردید که به شور و شادی مراسم افزود.
اَمُرداد نیوز همچنان از برگزاری جشن سده در سیدنی استرالیا خبرداده و تصریح کرده که این مراسم با«جَشَنخوانیِ موبدان آغاز شد و با سخنرانی پارمیس کشاورزی دربارهی جشن سده و اهمیت آن ادامه یافت و پس از آن هم همه در کنار هم به صرف شام و دسر پرداختند و از غذایی که هر خانواده با خود میآورد، خوردند.»
از جشن سده امسال در ایران، تاجیکستان، کانادا و برخی از کشورهای دیگر نیز گرامیداشت به عمل آمد.
در باره جشن سده:
جشن سَده از آغاز شامگاه ۱۰ بهمن برگزار میشود. این جشن هزاران سال قدمت دارد و از کهنترین جشنهای ایران زمین (حتی قدیمیتر از نوروز) بهشمار میرود. این جشن، جشن پیدایش آتش در نظر گرفته میشود. در شاهنامهٔ فردوسی، پیشینهٔ این جشن به دوران هوشنگشاه، دومین پادشاه پیشدادی، ذکر شده است.
در روایات اساطیری آمده است که هوشنگشاه به هنگام شکار، چون مار دراز سیاهرنگی را میبیند، به سوی آن سنگی پرتاب میکند که از برخورد این سنگ به سنگ دیگر، جرقهای شکل میگیرد و بوته خشکی که آنجا بوده، آتش میگیرد. ایرانیان از آن هنگام به بعد از آن آتش پاسداری میکنند.
جشن سده به عنوان بیستوچهارمین عنصر میراث فرهنگی ناملموس ایران، در هجدهمین نشست کمیته بینالدولی پاسداری از میراثفرهنگی ناملموس یونسکو در کاسان، بوتسوانا با ابتکار و مشارکت کشور تاجیکستان ثبت شد.
ابوریحان بیرونی مینویسد:«سده گویند یعنی صد و آن یادگار اردشیر بابکان است و در علت و سبب این جشن گفتهاند که هرگاه روزها و شبها را جداگانه بشمارند، میان آن و آخر سال عدد صد بهدست میآید و برخی گویند علت این است که در این روز زادگان کیومرث -پدر نخستین- درست صدتن شدند و یکی از خود را بر همه پادشاه گردانیدند و برخی برآنند که در این روز فرزندان مشی و مشیانه به صد رسیدند و نیز آمده «شمار فرزندان آدم ابوالبشر در این روز به صد رسید.»
