ژولیا پارسی از فعالان حقوق زنان و از اعضای ارشد جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان، گفته که در اثر شکنجه‌ در زندان طالبان حس شنوایی خود را از دست داده اما اراده‌اش برای مبارزه در برابر طالبان قوی شده است.

بانو پارسی بیش از سه ماه در زندان طالبان سپرده و به تازه گفته که به دلیل زخم عمیق گوش راست خود را عملیات کرده و بعد گوش چپ خود را نیز عمل خواهد کرد.

او امروز، ۲۱ جدی/دی، با نشر تصویری از خودش در بیمارستان، نوشت: «شکنجه‌های زندان به درد‌های بی‌درمان تبدیل شده‌اند».

بانو پارسی افزوده که گوش‌هایش در اثر ضربات سیلی طالبان در زندان زخم‌های عمیقی برداشته است.

وی تاکید کرده که دردهای به جا مانده از شکنجه طالبان در زندان او را پخته‌تر کرده و اراده‌اش را برای ادامه مسیر مبارزه قوی‌تر کرده است.

ژولیا پارسی، در پنجم میزان/مهر ۱۴۰۲ از خانه‌اش در کابل از سوی طالبان بازداشت شد و تحت شکنجه قرار گرفت. او در اثر آسیب‌های ناشی از شکنجه در شفاخانه بستری شد و  در ۲۷ قوس/آذر ۱۴۰۲، پس از سپری کردن حدود سه ماه در زندان طالبان، آزاد شد.

ژولیا پارسی، در اعتراض به سیاست‌های زن‌ستیزانه طالبان«جنبش خود جوش زنان معترض افغانستان» را اساس‌گذاری کرد.

بانو پارسی در ۲۱ نوامبر سال ۲۰۲۴ برنده جایزه حقوق بشری«مارتین انالز» شد. این جایزه معتبر حقوق بشری به زنانی اهدا می‌گردد که در راستای مبارزه برای حقوق زنان، زندانی و شکنجه شده باشند.

طالبان پس از آن‌که مکاتب و دانشگاه‌ها را بر روی دختران افغانستان بستند، موجی از اعتراضات در برابر این تصمیم طالبان شکل گرفت و جنبش‌های متعدد اعتراضی بوجود آمد. طالبان با شدت تمام جنبش‌های اعتراضی زنانه را سرکوب کرده و صدها زن را به زندان افگنده و تحت شکنجه قرار دادند.

اکنون اکثریت جنبش‌های اعتراضی زنان افغانستان در خارج از کشور فعالیت دارند و به مبارزه خود در برابر سیاست‌های زن‌ستیزانه زنان ادامه می‌دهند.