منابع محلی در ولایت پنجشیر میگویند که جنگجویان طالبان در این ولایت، اقدام به قطع گسترده جنگلها کردهاند.
به گفته منابع، افراد طالبان که در پاسگاههای مناطق مرتفع ولایت پنجشیر مستقراند، جنگلها را قطع میکنند و از آن به عنوان مواد سوخت در قرارگاههای خود استفاده میکنند.
طبق گفتههای مردم، تا کنون صدها درخت مختلفالنوع از سوی افراد طالبان قطع شده است.
باشندگان پنجشیر، میگویند که این کار طالبان، زحمات چندین ساله آنان را نابود کرده است.
آگاهان مسایل زیست محیطی میگویند که قطع جنگلات باعث تخریب طبیعت زیبای پجنشیر شده و زیانهای جبرانناپذیر زیست محیطی را به همراه دارد.
پنجشیر یک ولایت کوهستانی است و باشندگان این ولایت، اهتمام زیادی در زرع درختان و نگهداری آنان به خرچ میدهند.
طبق یک سنت دیرنیه در پنجشیر، بزرگان روستاها در مساجد مراسم جمعی سوگند برگزار کرده و از همه باشندگان با سوگند به قرآن تعهد میگیرند که جنگلات را قطع نکنند. به جنگلهایی که طبق توافق جمعی، قطع آن ممنوع اعلام شده، «جنگلهای قرآنی» میگویند که مراد از آن سوگند باشندگان به کتاب مقدس برای خودداری از قطع جنگل است. هرگاه کسی بخواهد«جنگلهای قرآنی» را قطع کند، با واکنش تند جمعی مواجه شده و مردم مانع این کار میشوند و با خاطی برخورد جدی میکنند.
اما به نظر میرسد که طالبان پروای جنگلهای قرآنی را نیز ندارند و خلاف عرف حاکم بر منطقه عمل میکنند.
برخی ازآگاهان امور سیاسی میگویند که قطع جنگلات پنجشیر بخشی از سیاست زمینسوخته است که طالبان آن را در مناطق شمالی بارها اعمال کردهاند. سیاست زمینسوخته، به سلسله اقدامات هدفمندی گفته میشود که یک گروه اشغالگر در مناطق اشغالی با هدف تخریب طبیعت و ضربه زدن به دارایهای عامه باشندگان یک منطقه، که آنان را خصم میداند، روی دست میگیرد.
طالبان در سالهای ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۰ که چندبار به مناطق شمالی به ویژه ولایتهای پروان و کاپیسا در شمال کابل مسلط شدند، درختان این مناطق را با بلدوزر از بیخ برکندند و بسیاری از مزارع و جنگلات را آتش زدند. در آن زمان طالبان میگفتند که برای دفع خطرات حمله دشمن از میان جنگل، منطق را از جنگلات پاکسازی میکنند.
اما آگاهان مسایل تاریخی در همان زمان میگفتند که طالبان براساس کدورتهای تاریخی منبعث از منازعات قومی که با مردم شمال و شمالی دارند، اقدام به تخریب جنگلات میکنند و این همان اعمال سیاست زمینسوخته است.