عبدالرب رسول سیاف، از رهبران پیشین جهادی، در مراسم اعلام موجودیت «مجمع ملی برای نجات افغانستان»، از کشورهای منطقه خواست که در تعامل با طالبان شتاب نکنند و منتظر شکل‌گیری یک دولت مشروع در افغانستان باشند.

مجمع ملی برای نجات افغانستان، روز جمعه، ۱۶ قوس/آذر، با شرکت چهره‌های سیاسی شناخته مخالف طالبان از ۳۲ حزب و جریان سیاسی تشکیل شد.

عبدالرب رسول سیاف، مارشال عبدالرشید دوستم، محمد یونس قانونی، عطا محمد نور، محمد محقق، احمد مسعود، کریم خلیلی، سرور دانش، رحمت‌الله نبیل و شمار دیگری از چهره‌های سیاسی شناخته شده مخالف طالبان که در بیرون از کشور به سر می‌برند، در این مجمع عضویت دارند.

مجمع ملی برای نجات افغانستان، با شعار هم‌آهنگی، همبستگی و اتحاد بیشتر اعلام موجودیت کرد و اعضای ارشد آن بر لزوم برداشتن گام‌های عملی در برابر طالبان تاکید کردند.

اکثریت اعضای مجمع ملی برای نجات افغانستان، که عمدتاً در ترکیه هستند، قبلا در چارچوب شورای عالی مقاومت برای نجات افغانستان فعالیت می‌کردند.

عبدالرب رسول سیاف، یکی از رهبران مجمع ملی برای نجات افغانستان در سخنرانی خود به کشورهای منطقه که قراردادهای بازرگانی با طالبان امضا کرده‌اند، گفت: «امضای قرارداد با طالبان که مشروعیت مردمی ندارند و به اراده مردم به قدرت نرسیده‌اند، قمار بر سر پول و سرمایه‌تان است. منتظر بمانید تا یک حکومت مردمی شکل بگیرد، سپس تعامل کنید.»

آقای سیاف با انتقاد شدید از سیاست‌های سرکوب‌گرانه طالبان اظهار داشت که در سه سال گذشته، تنها دستاورد طالبان فقر، بی‌سوادی، اختناق، ایجاد نفرت علیه دین و فراری دادن مردم از دین بوده است.

عبدالرب رسول سیاف که از عالمان برجسته دینی افغانستان نیز به شمار می‌رود، در پیوند به زندانی کردن و تجاوز به زنان در زندان‌های طالبان گفت که به زندان افکندن زنان در دین، موضوعی متفق‌علیه نیست و عالمان دینی بر آن تفاوت دیدگاه دارند.

آقای سیاف که در مقاومت اول به فرماندهی احمدشاه مسعود، از رهبران جریان مقاومت به شمار می‌رفت، در گذشته نیز از منتقدان سرسخت طالبان بود و همیشه در سخنرانی‌های خود مشروعیت دینی طالبان را زیر سوال برده و این گروه را از رهگذر توجیه مشروعیت دینی اعمال و رفتارش به چالش کشیده است.

با این حال، رهبران عمده مخالف طالبان که اکنون مجمع ملی برای نجات افغانستان را تشکیل داده‌اند، در سه سال گذشته با این انتقاد مواجه بوده‌اند که بجای عمل کردن و ورود به کارزار مبارزه نظامی با طالبان، در بیرون از کشور به صدور بیانیه‌های مطبوعاتی در محکومیت رفتار طالبان بسنده کرده و کار عملی چندانی از پیش نبرده‌اند.