حسن عباس نویسنده کتاب بازگشت طالبان، میگوید که سراجالدین حقانی سرپرست وزارت امورداخله حکومت خود خوانده طالبان، در صدد است تا به کمک پاکستان رهبری طالبان را به دست گیرد.
آقای عباس روز گذشته در گفتوگو با افغانستان اینترنشنال گفت که حقانی روابط خوبی با پاکستان دارد، اما نمیخواهد به عنوان چهره وابسته به پاکستان معرفی شود.
وی میافزاید: با آن که روابط جناح قندهار طالبان با پاکستان رو به وخامت گذاشته است، جناح حقانی به رهبری سراجالدین روابط خود را با پاکستان به خوبی حفظ کرده است و سراجالدین حقانی در صدد است تا به حمایت پاکستان رهبری طالبان را به دست بیاورد.
به باورنویسنده، طالبان در اوایل وابستگی شدید به پاکستان داشتند، اما به مرور زمان و روی صحنه آمدن بازیگران منطقهای همچون چین، کشورهای آسیای مرکزی و امارات، این وابستگی کاهش یافته و پاکستان در صدد احیای نفوذ خود بر طالبان از طریق شبکه حقانی است.
این استاد دانشگاه میگوید که«حقانی با توجه به فضای ضدپاکستانی در افغانستان، نمیخواهد یک چهره وابسته به پاکستان معرفی شود، چرا که به گفته او قصد دارد در آینده به عنوان رهبر کل طالبان شناخته شود.»
به باور عباس، در اوایل پاکستان روابط خوبی با ملایعقوب وزیر دفاع طالبان داشت، اما این روابط به تدریج سرد شده رفت تا این که پس از انتقاد ملا یعقوب از حمله هوایی پاکستان در خاک افغانستان، روابط میان آنان رو به تیرگی تمام گذاشت.
حسن عباس باور دارد که رهبری طالبان با احساس خطر از ناحیه نفوذ پاکستان و حمایت این کشور از جناح حقانی، در تلاش است تا چهرههای وابسته به پاکستان را از صحنه دور سازد، اما ظاهراً این تلاش ها در قبال حقانی و روابط نزدیک او با پاکستان تاثیر نداشته است.
گروه طالبان با حمایت پاکستان، عربستان سعودی و امریکا در سال ۱۹۹۴ ایجاد شد. در بیست سال دوره جمهوریت پاکستان از طالبان به گونه همه جانبه حمایت کرد. اما پس از برگشت دوباره طالبان به قدرت، پاکستان بارها طالبان افغانستان را متهم به حمایت از طالبان پاکستان کرده و روابط شان رو به تیرگی گذاشته است.
در باره سراجالدین حقانی به تازگی روزنامه نیویارک تایمز نیز گزارش مفصلی نشر کرد که در آن گرچه حقانی یک چهره خونخوار و بیرحم معرفی شده اما گفته شدده که وی بخاطر جاهطلبی و علاقهاش به قدرت، در پی تعامل با جهان است.
حقانی در میان هوادارانش به عنوان خلیفه یاد میشود و این نکته را نیز تحلیلگران نشانهای از جاهطلبی او و تمایلش برای بدست گرفتن رهبری کل طالبان تعبیر کردهاند. خلیفه لقبی است که همسنگ امیرالمومنین در ادبیات سیاسی-دینی کاربرد دارد. رهبر طالبان خود را امیرالمومنین میخواند.