منابع مردمی در جنوب شرق افغانستان به رسانهها گفته اند که طالبان پاکستان در ولایتهای پکتیکا، پکتیا و خوست ازمردم پول میگیرند و به آنان میگویند که ما« در حال جهاد درپاکستان هستیم و برای مصارف خود نیاز به پول داریم.»
به گفته منابع، طالبان پاکستان، گروههای خاصی را برای «جمعآوری پول نقد و زکات» تعیین کرده و آنان دوکانداران و بازرگانان را به پرداخت «زکات» مجبور کردهاند.
یکی از گروههایی که مامور جمعآوری پول از مردم شده، گروه حافظ گل بهادر است. او یکی از فرماندهان طالبان در ولایتهای یاد شده است که گفته میشود با افرادش به جمعآوری پول از مردم میپردازد.
چند روز پیش، آصف درانی، نماینده پیشین پاکستان در امور افغانستان گفت که فرماندهان و اعضای طالبان پاکستان، در ولایت خوست افغانستان از مردم به زور عشر و زکات جمع آوری میکنند.
مقامهای پاکستانی مدعی اند که طالبان پاکستان تحت حمایت طالبان افغانستان قرار دارند و در این کشور پناهگاه و آموزشگاه دارند. طالبان افغانسان این ادعا را رد میکنند.
پیش از این، شورای امنیت سازمان ملل نیز در گزارشی گفته بود که طالبان پاکستان در افغانستان فعال حضور و فعالیت دارند و علیه نیروهای امنیتی پاکستان عملیات انجام میدهند.
مردم افغانستان، با جمعآوری عشر و زکات از سوی گروههای مسلح، چندان ناآشنا نیستند. در زمان جهاد، گروههای مجاهدین از مردم عشر و ذکات جمعآوری میکردند و سپس طالبان این سلسله را ادامه دادند. اکنون طالبان پاکستان از این روش برای تقویت بنیه مالی خود استفاده میکنند.
آگاهان امور اجتماعی به این باور اند که در مناطق جنوبی و جنوب شرقی افغانستان زمینه سربازگیری طالبان بیشتر مساعد است و این امر اشاره به عوامل اجتماعی و قبیلهای دارد.
طالبان پاکستان مدعی اند که در پاکستان نظام اسلامی بر قرار میکنند. آنان دولت پاکستان را کفری میدانند و در میان مردم تبلیغ میکنند که جهاد علیه چنین حکومتی فرض است و بر هر مسلمان فرض است که از مجاهدین حمایت کند. بسیاریها با تأثر از اعتقادات دینی خود به این تبلیغات باور میکنند و حاضر به پرداخت پول به آنان میشوند.
البته پرداخت رضایتمندانه و باورمندانه پول به نام عشر و زکات به طالبان، موضوع عقیدتی-فرهنگی جداگانهای است که باید جدا از آن چیزی مورد بررسی قرار گیرد که«جمعآوری پول به زور» خوانده میشود.
جمعآوری پول از مردم افغانستان بنام عشر و زکات از سوی طالبان پاکستان در حالی گزارش میشود که در سه سال اخیر بیش از ده میلیون تن از شهروندان افغانستان عمدتاً از ترس فقر و گرسنگی کشور شان را ترک کرده و در حالت فلاکتباری در کشورهای همسایه زندگی میکنند.