رسانههای آلمانی به نقل از سهیل شاهین رییس دفتر طالبان در قطر، گزارش داده اند که ۲۸ مجرم اخراج شده از آلمان که روز جمعه، ۹سنبله/شهریور، به کابل منتقل شدند، از سوی طالبان رها شده اند.
این افراد در حالی از سوی طالبان رها شدهاند که به گفته مقامهای آلمانی در این کشور مرتکب جرایم خطرناک و جنایت شده بودند. گفته شده که جرایم آنان به حدی سنگین بوده که قانون«امتناع آلمان از اخراج اجباری پناهجویان» نیز نتوانسته مانع اخراج اجباری آنان شود.
برخی از منابع مردمی میگویند که طالبان افراد اخراج شده از آلمان را در بدل پول رها کردهاند.
استرداد مجرمین بین کشورها بر اساس توافق مقامهای رسمی دو کشور صورت میگیرد. گفته شده بین آلمان و طالبان با پادرمیانی قطر مذاکراتی در خصوص استرداد ۲۸ مجرم صورت گرفته است. با توجه به اینکه بین آلمان و طالبان روابط رسمی وجود ندارد و آلمان حکومت طالبان را برسمیت نمیشناسد، اخراج مجرمین از سوی آلمان به افغانستان و مذاکره مقامهای این کشور با طالبان مورد انتقاد احزاب مخالف حکومت در آلمان قرار گرفته است.
اطلاعات دقیقی در مورد جرایم ارتکابی این ۲۸ نفر در دست نیست. اما به نظر میرسد که از نظر طالبان این افراد مجرم نبوده اند. موضوع اخراج این ۲۸ نفر از آلمان در پی وقایعی مطرح شد که رسانههای آلمانی از حملات افراط گرایان اسلامی بر تجمعات یهودیان گزارش داده و از بازداشت شماری از پناهجویان افغانستانی و سوریهای در پیوند به جرایم تروریستی و ترویج افراطیت و تروریزم در آلمان خبر دادند.
هرگاه چنین باشد که مجرمین اخراج شده از آلمان مرتکب جرایم تروریستی شده و آلمان آنان را به طالبان تحویل داده و طالبان دلایل آلمان برای مجرم شناخته شدن آنان را موجه ندانسته باشد، این سوال پیش میآید که آیا چنین رویکردی برای سایر افراطیون در آلمان و اروپا نوعی معافیت از پیگرد قانون ایجاد نمیکند؟ آیا بین طالبان و مقامهای آلمانی پیش از پیش در مورد اینکه این ۲۸ تن پس از انتقال به کابل رها خواهند شد، توافقی صورت گرفته بود؟ اگر توافقی انجام نشده، آیا طالبان خلاف تعهدات خود به آلمانیها عمل کردهاند؟ اگر این افراد در آلمان مجرم و خطرناک بوده اند، رهایی آنان برای جامعه افغانستان خطرناک نیست؟
هرچه باشد اما، یک نکته واضح است که طالبان از این رویداد استفاده تبلیغاتی زیادی به نفع خود کردند. در قدم اول، نفس استرداد مجرمین از سوی آلمان به افغانستان، به معنای ترسیم یک تصویر خوب از طالبان در جهان است. گویا زندگی در افغانستان به حالت عادی برگشته و این کشور صاحب یک دولت قانونی و نماینده است که میتوان با آن در مورد استرداد مجرمین مذاکره کرد و توافق کرد. احزاب مخالف حکومت در آلمان با اشاره به همین موضوع از حکومت انتقاد کردند که با این کار به نحوی به طالبان مشروعیت میبخشد. در قدم دوم، رهایی این افراد از سوی طالبان با هدف صادر کردن این پیام صورت گرفته که گویا طالبان مترحم تر از دیگر حکومت ها به شهروندان افغانستان هستند. این پیام جنبه سیاسی دارد و برای مهاجرین صادر شده که به برگشت به کشور خود و داشتن معافیت و مصوونیت در افغانستان فکر کنند. این نوعی استفاده تبلیغاتی با موضوعات حقوقی و قضایی است که خاصه طالبان است. آنان از هر وسیله ای برای اثبات این که یک دولت مشروع و قانونی و مردمدار هستند، استفاده میکنند. در حالی که در عمل این گروه روزانه مصروف آزار و شکنجه مرم هستند و هیچ شهروندان افغانستان از دست مجازات و پیگیرد و اذیت های بی مورد این گروه احساس امنیت ندارد. اگر مجرمین اخراج شده از آلمان، تروریستان باشند، رهایی آنان از سوی طالبان، نوعی دهن کجی به کشورهای اروپایی نیز است. طالبان با این کار به همه گروه های افراطی در اروپا و سایر نقاط جهان پیام میدهند که هر عمل مجرمانه را میتوانید انجام دهید و ما میتوانیم شما را به کشور برگردانده و آزاد کنیم. این در حالی است که بیش از ده میلیون شهروند آواره افغانستان در کشورهای مختلف جهان، مورد هیچ نوع حمایتی از سوی طالبان قرار نمیگیرند. در ایران و پاکستان مهاجرین در بدترین وضعیت قرار دارند اما طالبان منحیث مدعیان رهبری و زعامت افغانستان هیچ کاری به آنان انجام نمیدهند.
نویسنده: بهرام بهین