باشندهگان ولایت کاپیسا از کمبود دارو و داکتر در شفاخانه مرکزی این ولایت شکایت دارند و میگویند که به مشکلات موجود در شفاخانه دولتی رسیدگی نمیشود.
مردم میگویند که به دلیل فقر و ناداری نمیتوانند مریض خود را در مراکز صحی خصوصی در شهرستانها/ولسوالیها درمان کنند و از همین رو به شفاخانه دولتی مرکزی کاپیسا مراجعه میکنند.
شفاخانه تخصصی دولتی مرکزی ولایت کاپیسا از نظر مساحت و ظرفیت ساختمان یک شفاخانه بزرگ است اما دارو و داکتر کافی وجود ندارد و مردم در دهلیزهای آن با مریضان خود سرگردان و شاکیاند.
لعلآغا باشنده روستای«توغک» شهرستان/ولسوالی حصه اول کاپیسا برای درمان پدرش به این شفاخانه آمده است. او میگوید که در اینجا نه دوا است و نه داکتر اما مراجعین زیاد است و نوبت گرفتن دشوار. لعلآغا میگوید که بیکار است و توان تداوی پدرش را در شفاخانههای شخصی ندارد. او میافزاید که دوا را از بیرون خریده و بابت معاینه پدرش از سوی داکتر شفاخانه نیز پول پرداخته است.
رحیمالله که همسر باردارش را برای درمان به شفاخانه مرکزی ولایت کاپیسا آورده، نیز از نبود دارو و داکتر شکایت دارد و خواهان رسیدگی مسوولین به مشکلات مردم است. رحیمالله میافزاید:«موسسات کمک و همکاری میکنند، اما وقتی به مراکز صحی مراجعه میکنیم، دوا و امکانات صحی نیست. مردم در ولسوالی به کوچکترین خدمات صحی دسترسی ندارند.»
ملنگ، از باشندگان شهرستان/ولسوالی نجراب ولایت کاپیسا است که فرزندش را برای درمان به این شفاخانه آورده است. ملنگ نیز از نبود دارو و داکتر شکایت دارد. ملنگ میگوید که در شهرستان نجراب در زمان جمهوریت همه امکانات صحی موجود بود، اما حالا همه چیز از بین رفته است.
یکی از مسوولین شفاخانه مرکزی ولایت کاپیسا به شرط گرفته نشدن نامش، به خبرگزاری پورانا گفت که مشکلات موجود در شفاخانه ناشی از وضع محدودیتهای طالبان بر زنان، کم شدن معاش داکتران و توقف پروژههای کمکی نهادهای خارجی است. او میگوید که«سکتور صحت درکاپیسا با مشکلات جدی روبهرو شده است و وضعیت با گذشت هر روزبدتر میشود.»
یک منبع دیگر از شفاخانه مرکزی ولایت کاپیسا میگوید که تعداد مراجعین دو تا سه برابر ظرفیت شفاخانه برای تداوی مریضان است. به گفته او، روزانه حدود ۱۰۰تا ۱۵۰ مریض به این شفاخانه مراجعه میکنند در حالی که ظرفیت شفاخانه برای تداوی بیماران۴۰ تا ۵۰ تن نفر در نظر گرفته شده است.
سازمان دوکتوران بدون مرز، چندی قبل در گزارشی گفته بود که در سه سال اخیر سیستم صحی افغانستان به دلیل کمبود کادر درمانی، امکانات درمانی و کمبود بودیجه با مشکلات زیادی روبهرو شده است.
این در حالی است که میزان فقر و بیکاری در جامعه به شدت افزایش یافته است. قبلا نهادهای مختلف خارجی به مراکز صحی در ولایتهای مختلف کمک میکردند تا خدمات صحی بهتری را به مردم عرضه کنند. در سه سال اخیر، بسیاری از دوکتوران نیز کشور را ترک کردند و ممانعتهایی که فرا راه کار و فعالیت زنان بوجود آمد، باعث شد که دوکتوران و قابلههای زن یا کشور را ترک کنند و یا کار را ترک کنند.
