فدراسیون خبرنگاران افغانستانی مقیم ایران با برگزاری راهپیمایی خواهان رسیدگی فوری به درخواست های پناهندگی شان شدهاند.
امید پویا مسوول فدراسیون خبرنگاران مقیم ایران در گردهماییای که امروز دوشنبه ۵سنبله/شهریور برگزار شده بود، گفت: «نهاد های بین المللی نباید پروسه انتقال خبرنگاران که هنوز هم در کشور ایران بی سرنوشت هستند را متوقف نماید.» او گفت که«با توقف این روند خبرنگاران در معرض اخراج اجباری از کشور ایران قرار میگیرند.»
احسان الله عرب مسئول کمیته ارتباطات فدراسیون متذکره، از وضعیت ناگوار خبرنگاران در ایران یادآوری نموده گفت: «همه خبرنگاران با مشکلات جدی اقتصادی ربرواند، ویزههای شأن تمدید نمیگردد و در معرض اخراج اجباری قرار دارند.»
سویتا گوهری عضو این فدراسیون، از مشکلات و بیسرنوشتی زنان خبرنگار در ایران ابراز نگرانی نموده و از نهادهای حمایت کننده خبرنگاران، خواست که پیگیر جدی پروندههای آنان باشند.
سید بشیر طارق عضو دیگر فدراسیون خبرنگاران پناهنده در ایران، گفت: «نهادهای حامی خبرنگاران همیشه وعدههای دادند ولی در عمل هیچ اقدامی صورت نگرفته است. تعدادی زیادی از خبرنگاران هنوز هم منتظر اند تا کشورهای مهاجرپذیر در باره آنان تصمیم بگیرند.»
با سقوط جمهوریت و برگشت طالبان به قدرت، هزاران خبرنگار کشور شان را از ترس طالبان ترک کرده و بسیاری از آنان به ایران و پاکستان پناه بردند. سپس شمار دیگری از خبرنگاران که در افغانستان اوضاع روز به روز وخیم تر شد، کشور را ترک کرده و به جمع پناهندگان در ایران و پاکستان پیوستند.
آمار دقیقی از تعداد خبرنگارانی که به ایران پناهنده شده اند، هنوز مشخص نیست. بعضی ها از حضور صدها خبرنگار در ایران سخن میگویند.
وضعیت پناهندگان افغانستان به صورت عموم درایران و پاکستان ناگوار است. مقامهای ایران و پاکستان میگویند که موج جدید مهاجرت از افغانستان بر این دو کشور، فشار شدیدی را بر آنان تحمیل کرده است. در نتیجه آنان همه روزه هزاران پناه جو را بازداشت و اخراج میکنند. بیشتر پناهجویان اخراج شده از ایران و پاکستان در معرض انتقام گیری طالبان قرار می گیرند و گزارش های متعددی از قتل و شکنجه آنان توسط آنان به نشر رسیده است.
طالبان نگاه خصمانهای به خبرنگاران دارند و آنان را همکار نیروهای خارجی تصور میکنند که در بیست سال دوره جمهوریت علیه طالبان فعالیت میکردند.
بسیاری از خبرنگاران افغانستان پناهنده در ایران و پاکستان را همچون دهلیزی برای عبور به یک کشور سومی در نظر میگیرند و اکثریت آنان پروندههای پناهندگی تحت بررسی در کشورهای اروپایی، امریکا و کانادا دارند.
کشورهای غربی به دلایل روابط نامساعد سیاسی با ایران، به پروندههای خبرنگاران پناهنده در ایران توجه چندانی ندارند و سفارتهای بسیاری از کشورهای غربی در ایران نیز فعالیت محدود دارند. این امر باعث شده که خبرنگاران پناهنده در ایران در وضعیت دشواری قرار گرفته و حالت روحی-روانی ناگواری از منظر ماندن و رفتن تجربه کنند.