رسول پارسی عبدی از نویسندگان شناخته شده هرات که مدتی را تحت شکنجه در زندان طالبان سپری کرد، در واکنش به اظهارات دولت وزیری که از طالبان برای آسوده زیستن در کابل تمجید کرده، نوشته است: «ما مثل هم نیستیم، چون شما زیر سایه حاکمیت استبدادی و سرکوبگر، آسوده و بیدغدغه زندگی میکنید!»
آقای عبدی در ادامه نوشته است: «از آگست ۲۰۲۱، زندگی من و خانوادهام (همانند هزاران هموطن دیگر) به کابوس ترسناک، بیثبات و پر از نگرانی تبدیل شد. در مارچ ۲۰۲۳ این کابوس وارد مرحلهای تازه شد. نزدیک به یکونیم سال زندان، شکنجه، بازجویی، تهدید و محرومیت را تجربه کردم و خانوادهام بیرون از زندان و بیشتر از من هر روز با ترس و ناامنی دستوپنجه نرم میکردند. پس از آزادی نیز ماهها زندگی مخفیانه، اضطراب دائمی و نظارت استخباراتی را تحمل کردیم. حتی روزی که از مرز تورخم افغانستان را ترک کردیم، یکی از تلخترین و پراسترسترین روزهای زندگی ما بود.
من و امثال من نه وزیر بودیم، نه وکیل و نه رئیس؛ نه در فسادهای میلیوندلاری شریک بودیم، نه در پروژههای کلان حضور داشتیم، نه از رانت قدرت و امتیازات سیاسی و قومی بهرهمند شدیم. جرم ما فقط این بود که آزاد اندیشیدیم، آزاد سخن گفتیم و برای انسانیت عدالت و آزادی ایستادیم.»
آقای رسول عبدی میافزاید: «اما کسانی که سالها در فساد، غارت داراییهای عمومی، معامله بر سر سرنوشت مردم، وابستگی به بیگانگان و تجارت قدرت نقش داشتند و از موجهای قومی و سیاسی سواری گرفتند، امروز بدون کوچکترین احساس مسئولیت یا عذاب وجدان، ادعا دارند که در امنیت و رفاه زندگی میکنند و حتی از حاکمان فعلی بابت “آرامش”شان تشکر میکنند.»
عبدی در ادامه مینویسد: «دردناک اینجاست که قربانیان و آنهایی که تاوانهای سنگین پرداختند مجبور به فرار، زندان و آوارگی شدند؛ اما بسیاری از عاملان فاجعه، آسوده بر کرسیهای خود نشستند و از ثمرهی ویرانیای بهره میبرند که در ساختنش نقش مهمی داشتند.»
این نویسنده افزوده است: «ما مثل هم نیستیم. ما برای آسایش خود، شرافت، وجدان و حقیقت را معامله نکردیم. اگر هزینه دادهایم هزینهی ایستادن در کنار مردم بوده نه هزینهی شراکت در خیانت، فساد و استبداد.»
برخی از رسانهها گزارش دادهاند که جنرال دولت وزیری، سخنگوی پیشین وزارت دفاع افغانستان در دوره جمهوریت، از طالبان بابت آنچه او آسوده زیستن در کابل خوانده، تشکری کرده است.
وزیری از نظر قومی پشتونتبار است و بسیاریها ماندن او در کابل در سایه حاکمیت طالبان را به تعلقات تباری مرتبط میدانند.
منابع آگاه در کابل میگویند که برخی از از مقامهای ارشد نظامی حکومت پیشین براساس روابط قومی با طالبان در کابل ماندهاند، در حالی که بسیاری از منسوبان پایین رتبه ارتش و پولیس پیشین تحت شکنجه طالبان قرار دارند و در موارد زیادی از سوی طالبان به قتل رسیدهاند.