خبرگزاری پورانا نوشتههای برتر پیرامون مسائل مهم سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و…را از صفحات اجتماعی گزینش و در بخش “نظرها” به نشر میرساند. مسوولیت نوشتهها بدوش نویسندگان است.
…………………………………………………………
اینبار طالبان با عقده مندی تمام به این ولایت هجوم برده و در اولین اقدام بیش از یکهزاروپنجصد تن از افراد دهکده منطقه قزلآباد را از مردم هزاره بودند و در سر راه نیروهای اشغالگر قرار داشتند، با بیرحمی قتل عام کردند.
یکتن از شاهدان که با پای پیاده از این دهکده گذشته بود، در صحبتی با من گفت:«منطقه را تعفن زیادی فرا گرفته بود، حیوانات این دهکده بعد از اینکه علوفه شان تمام شد، همه در طویله ها جان داده بودند.»
یکتن دیگر از باشنده گان روستای سیدآباد، منطقه دیگری در شهر مزارشریف، ماجرای منطقه خود را که در این آشوب وحشتناک گیرمانده بود، چنین حکایت کرد: هنگامیکه طالبان به تاریخ ۱۷ اسد ۱۳۷۷ خورشیدی، بار دوم به این شهر مسلط شدند، چه برما گذشت؛ اوگفت، منطقه سیدآباد ازمرکز شهر مزار شریف ده دقیقه فاصله دارد. به قول او اولین جرقه قیام مردمی در دور اول حاکمیت طالبان بر شهر مزارشریف، از همین ساحه آغاز گردیده بود، لذا طالبان با خشم وکین اکثریت مردم این محل را قتل عام کردند.
وی که در جنگهای کابل به مزار مهاجر گردیده بود، مدت هفت سال در این منطقه بود و باش داشت، گفت: طالبان بعد از اینکه به منطقه سیدآباد ولایت بلخ رسیدند، ابتدا در بلندگوها صدا زدند که کسی از خانه خود بیرون نشود؛ بعد از دو روز محاصره زن، طفل، جوان و مردهای این منطقه را از خانههای شان کشیده و در کانتینرها و دگر محلات جابجا کردند. وقتی نوبت من و اولادهایم رسید، چند طالب تفنگدار که دیگران را به کانتینرها رهنمایی میکردند، ما را از خانه کشیده و من به زبان پشتو از آنها پرسیدم:
چیرته لارشم؟
طالب از من پرسید: له کوم حایی؟
گفتم: زه کابلی یم!
پرسید: دلته حه کویی؟
گفتم: دلته کور می ده!
با همین گفتگوی مختصر من و خانواده ام از کشتن نجات یافتیم.
طالبان مرا داخل خانه ساختند و گفتند که از خانه بیرون نشوین!
وی گفت: با وجود اینکه من و خانواده ام نجات یافتم، اما وحشت آنروز سیاه را هیچگاهی فراموش نمیکنم. فریاد ها و چیغ زنان و کودکان هنوز درگوشم طنین انداز است. طالبان تعدادی ازمردم را با کانتینرها انفجار دادند و تعدادی را به رگبار بستند و تعداد دیگری که گفته شد همه جوانان هزاره بودند، را به پشت موترهای داتسن بسته کرده و به سرک کش کردند، تا بمیرند!
مقاومت و جنگ ادامه پیدا کرد، تا اینکه به تاریخ ۱۷ اسد ۱۳۷۷ خورشیدی، بار دیگر ولایت بلخ مورد آشوب جنگ قرار گرفته و طالبان بار دیگر این ولایت را اشغال کردند.
اینبار طالبان با عقده مندی تمام به این ولایت هجوم برده و در اولین اقدام بیش از یکهزاروپنجصد تن از افراد دهکده منطقه قزلآباد را که همه هزاره و شیعه بودند و در سر راه نیروهای اشغالگر قرار داشتند، با بیرحمی قتل عام کردند.
یکتن از شاهدان که با پای پیاده از این دهکده گذشته بود، در صحبتی با من گفت:«منطقه را تعفن زیادی فرا گرفته بود، حیوانات این دهکده بعد از اینکه علوفه شان تمام شد، همه در طویله ها جان داده بودند.»
تعداد اندکی در این منطقه زنده ماندند. مردهها هرطرف پراکنده بودند، طالبان اجازه دفن را نمیدادند، تا این که همه آماسیده و بوی تعفن تمام منطقه را فرا گرفت. بالاخره صلیب سرخ همه مرده ها را با بلدوزر زیر خاک کرد.
وی گفت: هیچ رسانهیی قتل عام مردم سیدآباد شهر مزارشریف را انعکاس نداد.
برای اینکه طالبان همین اکنون به کابل حاکم اند، نخواستم که هویت شخص مذکور را افشا کنم، تا زنده گی فرد مذکور با خطر مواجه نگردد.
طالبان در دور اول پس از حاکمیتشان به افغانستان، چنان روش ظالمانه و ددمنشانه را در مقابل رعیت مظلوم افغانستان انجام دادند که تاریخ معاصر افغانستان کمتر به یاد دارد. آنها با بخشی از پشتونها، خونخوارترین و ظالمترین حکومت را در افغانستان پیاده کردند.
طالبان در دور اول با شعار محو شرو فساد آمدند و اما خودشان غرق فساد و جنایت شدند. جالب اینکه همۀ این جنایت و خونریزی را زیر نام دین و با افتخار و ثواب انجام دادند.
این بود روایت اسد خونبار که طی آن صدها هموطن بیگناه ما که بیشترشان هزاره ها ، قزلباش شیعیان بودند، از طرف گروه طالبان قتل عام شدند.
نویسنده: رحمت الله بیگانه
برگرفته شده: از فیسبوک