سختگیریهای طالبان، بهویژه کنترول فضای عمومی به وسیله اداره موسوم به اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان، یا همان پولیس مذهبی، زندگی اجتماعی عادی را برای همه شهروندان افغانستان دشوار ساخته اما زنان بیشتر از این ناحیه آسیب دیدهاند.
خبرنگار پورانا در ولایتهای شمال کابل(پروان، کاپیسا و پنجشیر) با چند تن از زنان صحبت کرده و از آنان در مورد زندگی در زیر سلطه گروه طالبان پرسیده است.
منیژه مرادی ۳۵ساله یکی از بانوان است که با خبرنگار پورانا صحبت کرده است. بانو مرادی در حکومت قبلی دانشجوی یکی از انستیتوتها در پروان بوده و در کنار آن در بخش قابلگی فعالیت داشته است. او میگوید که در حکومت قبلی، در کنار اینکه درس میخواند یک مقدار حقوق هم از بابت قابلگی دریافت میکرد که برای پیشبرد زندگی مکفی بود و روزگار به خوبی پیش میرفت.
حالا اما منیژه وضعیت زندگی خود را چنین توصیف میکند:«زندگی برایم به حدی مشکل شده که بارها به خاطر بدست آوردن مبلغ ناچیزی، به خانههای مردم رفتم و لباس شویی کردم. حتا گاهی شده که به خاطرچند قرص نان دست به گدایی زده ام . از بس مشکلات زیاد را دیدم به مربضی روحی وروانی دچار شدهام. تا حال به چند داکتر روانی مراجعه کردم، اما نتیجه نگرفته ام.»
مروه ۳۰ ساله بانوی دیگری در ولایت کاپیسا است که همسر نظامیاش را در جنگ با طالبان در هلمند از دست داده است. مروه میگوید که با آمدن طالبان حقوق شهیدی شوهرش قطع شده ومشکلات اقتصادی از نظر روحی-روانی او را در وضیعتی قرارداده که چند بار به خود کشی فکر کرده است.
مروه اکنون نانآور چهار فرزند خود است اما کار و عایدی ندارد. برای مروه «زندگی جهمنی» است که فقط بخاطر فرزندانش آن را تحمل میکند.
نادیه دختر خانم ۲۴ساله از ولایت پنجشیر است. نادیه پیش از آمدن طالبان مالک یک آرایشگاه زنانه در در پنجشیر بوده است. نایده میگوید که با آمدن طالبان آریشگاهاش بسته شده و مثل یک زندانی با دلتنگی و ترس در خانه زندگی میکند. نادیه میگوید که به ورزش علاقه دارد اما نمیتواند از خانه بیرون شود و گاهی در خانه ورزش میکند و همیشه به آینده تاریک زنان کشورش فکر میکند
محمد سالم (نام مستعار) یکی از داکتران روانی است. او میگوید که در سه سال اخیر بیماری های روانی به ویژه در میان زنان افزایش بی پیشینه یافته است که در بسیاری موارد، درمان بیماری ها بسیار دشوار است.
گروه طالبان با بدست گرفتن قدرت، محدودیتهای زیادی را فرا راه زندگی اجتماعی زنان وضع کردند. از بستن مکاتب دخترانه گرفته، تا منع حضور زنان در تفریح گاهها، تا منع گشت و گذار بدون محرم، تا بستن آرایشگاهها زنانه، تا تحمیل یک نوع پوشش خاص و دلگیر کننده تحت نام حجاب، و تا بستن کارگاههای زنانه و…اینها همه به لحاظ روحی زنان افغانستان را تحت فشار شدید گرفته است.
باید گفت که محدودیتها و سختگیریهای طالبان در همه مناطق یکسان اعمال نمی شود و مناطق شمال کابل بیشتر زیر فشار رفتارهای محدود کننده طالبا قرار دارد. طالبان به دلیل فعالیتهای جبهات نظامی ضد طالبان در مناطق شمال و شمال شرق و غرب، رفتار متفاوتی با مردمان این مناطق دارند. باشندگان این مناطق میگویند که فضای عمومی در این مناطق شبیه حالت نظامی است.