ماریا سلطان، رییس انستیتوت ثبات راهبردی جنوب آسیا، گفته است که افغانستان در «محیط نوظهور منطقهای»، جغرافیای خود را از دست خواهد داد.
او در گفتوگو با رسانه پاکستانی افزوده که در آینده نه چندان دور، کشوری به نام افغانستان با شکل و ساختار چنینی وجود نخواهد داشت.
این پژوهشگر ارشد مطالعات راهبردی جنوب آسیا، تصریح کرده که فقدان رهبری و دولت کارآمد در افغانستان، مهار چالشها و ایجاد ثبات در این کشور را دشوار کرده و برای درک شرایط کنونی، باید نگاه به افغانستان تغییر کند.
رئیس انستیتوت ثبات راهبردی جنوب آسیا افزوده که افغانستان بیشتر مجموعهای از مناطق مرزی است که شریانهای حیاتی آنها به کشورهای همسایه گره خورده است.
او تاکید کرده که تمایلات گریز از مرکز در ساختار افغانستان نهادینه شده است و ولایات هممرز با ایران، پاکستان و کشورهای آسیای مرکزی، روابط و وابستگیهای تجاری بیشترین با این همسایگان دارند تا با حکومت مرکزی.
وی خاطرنشان کرده است که با توجه به این وابستگیهای مرزی و منطقهای، ممکن است ساختار دولتی افغانستان در آینده به شکلی که اکنون دیده میشود، باقی نماند.
رئیس انستیتوت ثبات راهبردی جنوب آسیا افزوده که در شرایط کنونی، نشانههایی از وجود ملیگرایی قدرتمندی که بتواند بر شکافهای ساختاری غلبه کند، دیده نمیشود.
انستیتوت ثبات راهبردی جنوب آسیا یک نهاد مطالعاتی و پژوهشی در پاکستان است که اخیراً نشستهایی را با چهرههای علمی و سیاسی عمدتاً مخالف طالبان در باره آینده سیاسی افغانستان برگزار کرده است.
ناظران میگویند که دیدگاهها و دریافتهای مطرح شده در انیستیوت مطالعات راهبردی جنوب آسیا بیشتر با دیدگاههای مقامهای پاکستان در خصوص افغانستان همسویی دارد. ایده ادغام افغانستان در کشورهای پیرامون بارها در حلقات سیاسی مشخص در پاکستان مطرح شده است.
این دیدگاهها در شرایطی مطرح میشود که طالبان به عنوان مدعیان حاکمیت در افغانستان به طرز باورنکردنی در برابر تهدیدهای نظامی پاکستان از خود ضعف نشان داده و قادر به انجام هیچ اقدام بازدارندهای در برابر حملات پاکستان نشدهاند. ضعف طالبان در دفاع از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی، سوالهای زیادی را در باره بقای افغانستان منحیث یک دولت-ملت پیش کشیده است.
طالبان در سیاست داخلی اما انحصارطلبی و برتریجویی قومی بیسابقهای را در دستور کار قرار داده و تمامی جریانهای سیاسی و قومی را از صحنه سیاست و قدرت حذف کرده است. رویکردی که موجب نارضایتی گسترده در میان غیرپشتونها شده و آنان را متمایل به همکاری با کشورهای منطقه در سرنگونی رژیم طالبان کرده است.
