در پی حملات هوایی و توپخانهای ارتش پاکستان به بخشهایی از ولایتهای کنر و کندهار، محمد نعیم وردک، معاون مالی و اداری وزارت خارجه طالبان، با انتشار بیانیهای از جامعه جهانی خواست در برابر آنچه «تجاوزها و جنایات پاکستان» خوانده، سکوت نکند.
وزارت خارجه طالبان گفته که نیروهای پاکستانی «بر خلاف تمام قوانین پذیرفتهشده بینالمللی» وارد حریم افغانستان شده و «خانههای مردم، بیمارستانها و مراکز علمی» را هدف قرار دادهاند.
نعیم وردک تأکید کرده است که این حملات باید از سوی جهان محکوم و برای جلوگیری از تکرار آن اقدام عملی صورت گیرد.
وزارت اطلاعات پاکستان اما تمامی ادعاهای طالبان را «بیاساس» خوانده و تأکید کرده است که «هیچگونه حملهای به دانشگاه کنر یا مناطق مسکونی صورت نگرفته است.»
این وزارت افزوده که عملیات نظامی پاکستان «بر اساس اطلاعات دقیق» انجام شده و تنها «زیرساختهای گروههای هراسافکن» هدف قرار گرفتهاند.
عصر روز گذشته رسانهها به نقل از منابع محلی در ولایتهای کنر و کندهار گزارش دادند که پاکستان حملات هوایی و توپخانهای را بر بخشهایی از این دو ولایت انجام داده است. گزارشها حاکی از آن بود که طالبان نیز اقدام به انداخت متقابل کردهاند.
طبق گزارشها، در حملات پاکستان در اسدآباد کنر، نهاد تحصیلی سید جمالالدین افغانی نیز هدف قرار گرفته و در آن هفت تن کشته و ۷۵ نفر زخمی شدند. طالبان گفته که در میان زخمیان، کودکان، زنان، دانشجویان و استادان دانشگاه نیز هستند.
این تازهترین موج درگیریها میان طالبان و پاکستان پس از آتشبس موقت چند هفته پیش است.
این درگیریها زمانی تشدید شده که طالبان از آغاز دور دوم گفتوگو با پاکستان در شهر ارومچی چین خبر دادهاند.
امیر خان متقی وزیر خارجه طالبان دو روز پیش از دیپلماتها و رسانههای این گروه خواست که از اظهارات تحریکآمیز در باره پاکستان خودداری کنند. توصیهای که ناظران آن را آتشبس یک جانبه طالبان در جنگ تبلیغاتی با پاکستان خواندهاند.
با این حال، بیانیه امروز نعیم وردک، معاون وزارت خارجه طالبان، در باره حملات پاکستان شدیدالحن است و در آن پاکستان متجاوز و جنایتکار خوانده شده است. نعیم وردک کسی بود که شکست مذاکرات دو هفتهای ارومچی با پاکستان را نیز اعلام کرد و دلیل آن را طرح خواستههای غیرمنطقی از سوی پاکستان عنوان کرد.
ناظران میگویند که طالبان میان خود شان نیز در باره جنگ و صلح با پاکستان اتفاق نظر ندارند و دچار سردرگمی هستند. امری که از یک طرف نشاندهنده وجود اختلاف در میان طالبان و از جانب دیگر بیانگر نبود یک برنامه روشن در مواجهه با پاکستان در رهبری طالبان دانسته میشود.