شماری از کشاورزان و باغ‌داران در ولایت کاپیسا از کساد بودن بازار فروش محصولات خود شکایت کرده می‌گویند، در صورتی که سبزی و میوه تازه شان را نتوانند بفروشند، همه فاسد می‌شود و تمامی زحمات شان برباد خواهد رفت.

محمد مراد، ۵۵ساله که در منطقه جمال آغه شهرستان/ولسوالی حصه دوم کوهستان ولایت کاپیسا مشغول کار و بار کشاورزی و باغ‌داری است، می‌گوید، به دلیل نبود سردخانه مجبور است بادنجان‌های رومی بدست آمده را به بهای بسیار ناچیز به فروش می‌رساند. او می‌گوید که اما با وجود قیمت بسیار پایین محصولات، پیدا کردن خریدار نیز دشوار است.

محمد مراد، پنج جریب زمین خود را بادنجان رومی/گوجه فرنگی کشت کرده است. او می‌گوید که یک ۷ کیلوگرام بادنجان رومی را ۳۰ افغانی قیمت گذاشته اما با همین “قیمت ناچیزهم مشتری پیدا نکند و بادنجان‌ها فاسد شده و زحمات شش ماهه‌ هیچ می‌شود.”

به دلیل نبود سرخانه در بسیاری ولایت‌های افغانستان، کشاورزان مجبور می‌شوند محصولات شان به بهای اندک به فروش برسانند.

با فرا رسیدن فصل زمستان، یک کیلو بادنجان رومی/گوجه فرنگی در بازارهای سبزی فروشی کابل تا ۱۰۰ افغانی به‌فروش می‌رسد، اما کشاورزان پس از شش تا ۷ ماه زحمت شبانه روزی، به دلیل نداشتن سردخانه، مجبور هستند ۷ کیلو بادنجان را به قیمت ۳۰ افغانی به فروش بگذارند.

محمد مراد می افزاید که پول بدست آمده از فروش بادنجان رومی«نسبت به مصارف و زحمتی که کشت و پرورش» آن هزینه می شود بسیار ناچیز است و نمی‌توانند با این قیمت حتی “مصارف خود را بدست آورند.”

کاکا شرین، مشهور به آغای کلان یکی دیگر ازکشاورزان در حصه اول کاپیسا است که حدود ۳ جریب زمین خود را بادنجان سیاه کشت کرده است. او می‌گوید: “۷کیلوگرام بادنجان سیاه/ را دربازار به قیمت ۲۰ تا ۳۰ افغانس می‌فروشیم.”  به گفته وی درفصل‌های زمستان تا بهار همین ۷کیلوگرام بادنجان سیاه “۴ تا ۵۰۰ افغانی به فروش می‌رسد. وی نیز نگران فارسد شدن شان محصولات زراعتی خویش است.

شماری دیگر از کشاورزان ولایت کاپیسآ نیز شکایت مشابه دارند و نگران هستند که به دلیل نبود بازار نتواند مصارف شان را پوره کنند.

عبدال‌شکور، کشاورز: ” یک بوری کود سیاه ۵۰ کیلویی را در فصل کشت کردن زمین‌ها به قیمت ۸ هزار افغانی  خریدیم، به امید این که حاصلات بیشتر برداریم، اما حالا بازار فروش وجود ندارد و ترس ما این است که همه مصارف و زخمات شبانه روزی مان هیچ شود.”

کاپیسا در شمال کابل از ولایت‌هایی است که حدود ۹۰ درصد باشند‌گانش مشغول کشاورزی، باغ‌داری و دام‌پروری هستند و از همین طریق مصارف زندگی خود را تامین می‌کنند. این ولایت بدلیل آب و هوای مناسب برای کشاوزی مناسب است اما آنگونه که کشاورزان می‌گویند، زحمات شان بدلیل پایین بودن قیمت ها و نبود سردخانه ها هدر می رود.

در دوره بیست ساله جمهوری شمار زیادی از نهادهای دولتی و غیردولتی به کشاورزان در بخش های مختلف کمک می کردند اما حالا فعالیت نهاد ها دراین بخش کاهش یافته و کشاورزان باید به تنهایی زیان های ناشی از قیمت کود و پایین محصولات و آفات طبیعی را خود شان متقبل شوند.