حفیظ منصور، از اعضای ارشد جبهه مقاومت روز گذشته در یادداشتی در فیسبوک خود نوشت:«پاکستان نباید به افغانستان/خراسان حمله کند. در صورت حمله پاکستان زیان سنگینی خواهد دید.» امروز، نور رحمان اخلاقی عضو ارشد دیگر جبهه مقاومت ملی نوشت:مخالفان طالبان به دلیل ضعفهای ساختاری و کمبود انسجام درونی، نتوانستهاند از اختلافات فزاینده میان پاکستان و طالبان به سود مردم افغانستان بهره ببرند. در حالیکه تنش میان این یاران قدیمی راه حلی نیافته است، هنوز سازوکار روشن، منسجم و قابلارائهای برای مدیریت این فرصت سیاسی از سوی جریانهای مخالف دیده نمیشود.»
هرچند آقای اخلاقی به صورت مستقیم به یادداشت حفیظ منصور اشاره نکرده اما از فحوای نوشته او روشن است که وی مخالف دیدگاه آقای منصور است . آقای اخلاقی در این نوشته به صورت غیر مستقیم میگوید که مخالفان طالبان به جای سبک و سنگین کردن پیامدهای حمله نظامی پاکستان بر طالبان، به ضعفها و ناتوانیهای درونی خود تمرکز کنند و این ظرفیت را در خود ایجاد کنند که از تنش میان طالبان و پاکستان به نفع پیشبرد اهداف مبارزاتی خود استفاده کنند.
آقای اخلاقی در ادامه مینویسد:«مسئله تنها اختلاف افراد یا مواضع پراکنده نیست؛ چالش اصلی، نبود چارچوب نهادی هماهنگ برای تصمیمسازی، اولویتبندی و تعریف بدیل سیاسی است. در چنین وضعی، حتی شکافهای بیرونی نیز به فرصت راهبردی تبدیل نمیشوند. واقعیت این است که عامل اصلی تداوم سلطه طالبان در چهار سال گذشته، نه فقط محصول قدرت آنان، بلکه ناشی از پراکندگی و بیبرنامگی نیروهای مخالف نیز بوده است. بدون انسجام سازمانی و تعریف روشن مسیر مبارزه، هیچ فرصت منطقهای و جهانی به نتیجه عملی برای مردم افغانستان منجر نخواهد شد.»
با این حال به نظر میرسد که حفیظ منصور، در واکنش به دیدگاههایی که پای نوشته دیروزش مطرح شده، دلایل خود را در مورد اظهار قبلی خود در یاداشت دیگر توضیح داده است.
آقای منصور امروز نوشت:«پاکستان راه های موثری برای مهارطالبان دارد، اما اراده ندارد.»
او دلایل خود در مورد سنگین بودن پیامدهای حمله نظامی پاکستان به طالبان به شرح زیر نگاشته است:
۱. حمله مستقیم پاکستان بالای تحریک طالبان ،موجب فشرده گی صفوف داخلی آن ها می شود؛
۲. حمله مستقیم پاکستان بالای تحریک طالبان، از رهگذر روانی عامه ی مردم را به جانبداری از تحریک طالبان سوق می دهد؛
۳. حمله مستقیم پاکستان بالای تحریک طالبان انگیزه ی مبارزاتی را در درون جبهه مقاومت ملی تضعیف می دارد، زیرا در صورت مشاهده ی مداخله ی کشور بیرونی ، انگیزه برای جنگ داخلی کاهش می یابد؛
۴. حمله ی مستقیم پاکستان بالای تحریک طالبان باعث افزایش کمک های هند به طالبان می شود، و دست های اسرائیل را در افغانستان / خراسان دراز تر می سازد؛
۵. بار و بساط تحریک طالبان با راه اندازی حملات هوایی محض برچیده نمی شود لذا انکشور ناگزیر است تا دست به حمله ی زمینی بزند، نیروی زمینی پاکستان در اراضی پیچیده افغانستان / خراسان آن گونه که اتحاد شوروی زمین گیر شد و امریکا به زانودر امد بود، نابود می شود؛
۶. از نظر سیاسی و فرهنگی در صورت حمله مستقیم پاکستان جبهه مقاومت ملی بیش از دو راه ندارد : یا با پاکستان همدست شود و علیه تحریک طالبان بجنگد و یا تماشاچی باقی بماند ، هر دو حالت برای جبهه ی مقاومت ملی پیامد های ناگواری دارد و برای سال های سال اثرات ان باقی میماند؛
۷. در صورت موفقیت پاکستان (فرضی) آن کشور تشویق می شود، تا مداخلات خود را در کشور ما ادامه دهد؛
۸. در صورت ناکامی پاکستان(فرضی) آنکشور چند پارچه شده، تجزیه آن کلمنطقه را متاثر می سازد و آسیب های عمیقی بر افغاستان /خراسان وارد می دارد؛
۹. در صورت همدستی جبهه ی مقاومت ملی با پاکستان و برچیده شدن سیطره تحریک طالبان آن پیروزی چه لذتی دارد؛
سعدی در این مورد قصه را کوتاه ساخته است و میگوید:
رفتن به پای مردم بیگانه در بهشت
حقا که عقوبت دوزخ برابر است
۱۰.صف آرائی طالبان دربرابر پاکستان بدون چراغ سبز امریکا نیست،ازاین رو درصورت حمله مستقیم پاکستان مساعدتهای امریکا به طالبان بیشتر میشود. پاکستان به این نکته واقف است،به همین دلیل تلاش دارد تانظر مساعد امریکارا جلب بدارد؛ و
پاکستان برای براندازی تحریک طالبان راه های کمهزینه ی دیگری در اختیار دارد. ولی تا هنوز اراده لازم برای مهار طالبان را ندارد.
با این حال بسیاری از کاربران رسانههای اجتماعی، به ویژه هواداران جبهه مقاومت ملی، از اظهارات آقای منصور انتقاد کردهاند. آنان میگویند که جبهه مقاومت ملی که در حال حاضر از کمبود امکانات و حمایت منطقهای در امر مبارزه با طالبان رنج میبرد، باید از تنش بوجود آمده میان طالبان و پاکستان بهره گرفته و حمایت پاکستان را در مبارزه با طالبان بدست آورد. این دیدگاهی است که نور رحمان اخلاقی عضو دیگر جبهه مقاومت نیز بر آن تاکید کرده است.
دستکم در یک سال اخیر روابط پاکستان و طالبان به شدت پرتنش بوده و درگیریهایی نیز میان طرفین صورت گرفته است. در این مدت مقامهای پاکستان بارها از جبهه مقاومت ملی به رهبری احمد مسعود و سایر جریانهای سیاسی-نظامی غیرپشتون خواستهاند که با درک شرایط جدید و فراموش کردن مناسبات گذشته، با پاکستان در سرکوب طالبان و ایجاد یک حکومت همه شمول و قانونی در افغانستان همکاری کنند. درخواستی که جریانهای نظامی-سیاسی غیرپشتون به ویژه جبهه مقاومت به نظر میرسد که تا کنون به آن پاسخ روشن ندادهاند. اگر دیدگاه حفیظ منصور، دیدگاه حاکم بر تصمیم گیری در جبهه مقاومت ملی دانسته شود، میتوان تصور کرد که این جبهه بر اساس چه مفروضاتی تا کنون حاضر به همکاری با پاکستان نشده است.مفروضاتی که بسیاریها آن را نادرست و به شدت محافظهکارانه میدانند.
