خبرگزاری پورانا نوشته‌های برتر پیرامون مسائل مهم سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و…را از صفحات اجتماعی گزینش و در بخش «نظرها» به نشر می‌رساند. مسوولیت نوشته‌ها بدوش نویسندگان است.

…….
از مردمان ساکن در بلاد افغان مردمانی هستند که تاجیک نامیده می‌شوند. اکثریت اهالی هرات و حومه‌های آن، و شهر کابل و آبادی‌های افتاده میان آن و بلخ، همچنین اهالی شهر غزنه و برخی آبادی‌های مجاور آن، و لقمان (لغمان) و قصبه‌های آن، و بعضی قریه‌های قندهار و اکثریت اهالی شهرهای بلخ، تاجیک هستند.

تاجیکان اهل کوشش و تلاشند و اشتغال به حرفه‌ها و صنایع را دوست دارند؛ از قبیل بافندگی و نجاری و آهنگری و ساختمان‌سازی و جز آن‌ها. همچنین با مهارت‌های کشاورزی و پرورش درخت و تاک آشنایی کامل دارند. به بازرگانی نیز توجه نشان می‌دهند.

تاجیکانِ ساکن در کوهستانِ کابل به شر و فساد و جنگ‌جویی و خون‌ریزی آغشته هستند؛ در آن‌جا هیچ گاه آتش جنگ میان این روستا با آن روستا و این خانه با آن خانه خاموش نمی‌شود. به همین علت می‌بینید که مردان آن سامان، از ترس شبیخون دشمن غالباً برای خود برج‌ها می‌سازند و در آن‌جا با اسلحه به پهره‌برداری سرگرم هستند.

روی‌هم‌رفته، این مردم نسبت به افغانی‌ها وضع بهتری دارند؛ نسبت به آن‌ها در تدبیر منزل آگاه‌ترند و در طرز پوشیدن لباس و هیئت ظاهری نظم‌یافته‌ترند. مزیت دیگرشان نسبت به افغان‌ها این است که بیشتر به سُترگی و پاکی توجه می‌کنند، بلکه از آن‌ها در آگاهی و ادراک و فهم و ذکاوت برترند. با وجود این، برخلاف افغانیان، کمتر عالم یا شخصی که به تحصیل علوم علاقه‌مند باشد در میان آن‌ها پیدا می‌شود.

روستانشینان تاجیک در نشان‌زنی شهرۀ آفاقند؛ بسیار بعید است تیر آن‌ها به هدف نخورد. نوعی از خنجر دراز دارند که آن را از شانه می‌آویزند.

اکثریت این مردمْ سُنّی و بر مذهب ابوحنیفه هستند. در میان آنان عصبیت وجود ندارد. نیز امیران و سرداران از میان آن‌ها برنخاسته است. بیشتر آن‌ها پوست سفید دارند و دستاری بر سر می‌بندند که با دستار افغانی‌ها به نوعی شباهت دارد.
……….

نویسنده: ‏سید جمال‌الدین الافغانی/اسدآبادی، تتمه البیان فی تاریخ الافغان

برگرفته شده از: صفحه فیسبوک مهران موحد، نویسنده و پژوهشگر دینی