عارف رحمانی نماینده پیشین پارلمان افغانستان با انتشار ویدیویی که در آن یک زن از ظلم طالبان در مورد خانواده‌اش صحبت می‌کند، با لحن تندی نوشته است:«وحشی‌گری این جماعتِ خون‌آشام[طالبان]که خود را به‌ظاهر مسلمان می‌نامند، ریشه در نظام تربیتی خشن، فرهنگ قبیله‌گرای خشونت‌پرور، و سرشت آغشته به خون و سرکوب دارد. در ساختاری که خشونت ارزش است، آدم‌کشی فضیلت، و قساوت ابزار بقا؛ نتیجه چیزی جز تولید نسل‌های معتاد به قتل، تباهی و جنگ نیست.»
در این ویدیو یک زن از اهالی شهرستان یکاولنگ ولایت بامیان می‌گوید:« درد ما را دوا کنید. ما را که بیخی مهاجر کردند. چهل روز پیش ولسوال یکاولنگ نمبر یک، آمد و ما را کلاً چور و چپاول کرد. ۳۰۰ کیبل شوهر مرا زده، حسین را؛ ۳۰۰ کیبل ایور(برادر شوهر) مرا زدند. گفته که به ما سلاح پیدا کنید، سلاح که پیدا نشد موتور ما را بردند. ده میل سلاح بچه ۱۲ ساله مرا گفتند پیدا کن، که نتوانست، بردند ۳۰۰ کیبل زدند. بچیم زیر چوب و کیبل ضعف کرده و وقتی به هوش آمده گفته من به شما ده میل سلاح میدهم. او را به کوه‌ها بردند که سلاح پیدا کن و چهل روز شد که هیچ احوالی از او نداریم، او را دیگر به چشم ندیدیم، نمی‌دانیم با او چه کردند.»
این خانم در ادامه می‌گوید که طالبان ۳۰۰ کیبل برادر شوهرش را زدند و او را مجبور کردند که ۱۰ میل سلاح خریداری کند و به آنان تحویل دهد. او افزاید که اکنون مردان خانواده متواری و ناپدید شده‌اند و در خانه تنها زنان باقی مانده‌اند.
عارف رحمانی با نشر این ویدیو نوشته است:«همین ماهیت آلوده و ذاتیِ این گروه است که باعث می‌شود هزاران انسان بی‌دفاع- در قریه‌ها، ولسوالی‌ها و شهرها- بی‌هیچ جرم و گناهی، قربانی ستم، انتقام‌گیری و ایدئولوژی مرگ‌آفرین آنان شوند. داستان این مادر داغ‌دیده را اگر با دقت بشنوید، مغزِ استخوان‌تان می‌سوزد؛ سوزی از جنایتی که نه فردی، بلکه ساختاری، سازمان‌یافته و ریشه‌دار است.»
آقای رحمانی در ادامه نوشته است:«اما تاریخ همیشه صبور است، نه فراموش‌کار. هیچ ستمی پایدار نمی‌ماند و هیچ خون‌خواری بی‌پایان نیست. پایان این جریان تاریک، تماشایی، عبرت‌انگیز و پرخشمِ عدالت خواهد بود-عدالتی که دیر می‌آید، اما هرگز نمی‌گذرد.»
داستان‌های مشابه زیادی در افغانستان در چند سال اخیر روایت شده است.
آگاهان امور می‌گویند که این داستان‌ها بخش کوچکی از واقعیت‌های عینی روزمره افغانستان است که بدلیل ممنوعیت فعالیت آزاد رسانه‌ای، بخش زیاد دیگری از این داستان‌ها، از چشم مردم و جهانیان به دور مانده و مردمان بی‌دفاع آن را همه روزه تجربه می‌کنند.