خبرگزاری پورانا نوشتههای برتر پیرامون مسائل مهم سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و…را از صفحات اجتماعی گزینش و در بخش «نظرها» به نشر میرساند. مسوولیت نوشتهها بدوش نویسندگان است.
………………………………………………………………
از اینکه طالبان زبان اوزبیکی را پذیرفتهاند، باید خوشحال بود. این نخستین گامی است که نشان میدهد، طالبان در مقابل زور تسلیم میشود.
کار برای زبان فارسی نسبت به زبان اوزبیکی بهشدت سختتر است. به دلایل زیر:
– طالبان به دلایل قومی فقط با زبان و فرهنگ فارسی دشمنی دارند و آنرا رقیب خود میدانند.
_ اوزبیکها قوماندانان قویتر و متعهدتری در بین طالبان دارند. طالبان تاجیک نهتنها تعهدی به زبان فارسی ندارند که پیرو بیچون و چرای دستورات طالبان پشتون هستند.
– زبان اوزبیکی حداقل دو حامی قوی خارجی چون ترکیه و اوزبیکستان دارد. طالبان در قضیه تخریب مجسمهی امیر علیشیر نوایی هم در مقابل درخواست ازبکستان کوتاه آمده بودند. در مقابل، ایران که همیشه به اشتباه حامی زبان فارسی شمرده شده، هیچ حساسیتی در مقابل نابودی زبان فارسی در افغانستان ندارد و یار و یاور کنونی طالبان است. تاجیکستان هم تا کنون هیچ درخواستی مبنی بر رعایت زبان فارسی نداشته و احتمالا قدرت تاثیرگذاری بر طالبان را هم ندارد.
اما چاره چیست؟
فارسیزبانان نخست باید با پروژهی سیاسی دریسازی مقابله کنند و پس از آن ابزارهای نظامی و زور خویش را در مقابل طالبان و دشمنان زبان فارسی بهکار گیرند. فارسیوانان باید شرکای استراتژیک جدیدی در منطقه و جهان بجویند و برای دفاع از زبان، تاریخ، فرهنگ و سرزمین خود به سیاستورزی عاقلانه روی آورند. سیاست عاقلانه این است که منافع ما بر اساس ارزشهای فرهنگی ما ارزشگذاری شود. هر کسی که در داخل و خارج از کشور به ارزشهای فرهنگی ما احترام دارد و ما را در رهایی از اشغال فرهنگی کمک میکند، متحد استراتژیک ماست.
ما فارسیوانان به زبان و فرهنگ تمام اقوام کشور احترام داریم و به خود حق میدهیم که از هر ابزاری برای دفاع از ارزشهای فرهنگی خود استفاده کنیم، تا به اشغال فرهنگی پایان دهیم.
……………………………
نویسنده: داوود عرفان، نویسنده و فعال سیاسی
برگرفته شده از: صفحه فیسبوک داوود عرفان
