خبرگزاری پورانا نوشتههای برتر پیرامون مسائل مهم سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و…را از صفحات اجتماعی گزینش و در بخش «نظرها» به نشر میرساند. مسوولیت نوشتهها بدوش نویسندگان است.
………………………………………………………………
روشنفکران، فعالان مدنی و استادان دانشگاه در بازداشتگاههای طالبان بهصورت سیستماتیک تحت «تفتیش عقاید» قرار میگیرند. از دیدِ بازداشت کنند گان و مقامات قضایی، این گروه افراد غالباً بهعنوان «مرتد»، «مسیحی»، «منافق»، «فاسق»، «رافضی» یا «جاسوس» انگزده میشوند تا بستگان زندانیان جرات دادخواهی نداشته باشند. بازجوییها بر اساس معیارهای ایدئولوژیک گروه حاکم انجام می شود.
بازجویان از بازداشتشدگان دربارهٔ باورهای دینی، تفاسیرشان از اسلام و دیدگاهشان نسبت به گروه طالبان سؤالاتی اجباری میپرسند. بازجویان و قاضی های طالبان هرکس را که ظاهر و عقاید مثل آنها نباشد در مورد دین و ایمان شان اجازه شک ورزی دارند و برای رفع شبهه از آنان میخواهند تا کلمهٔ طیبه و شهادتین را تکرار کنند. بسیاری از این گروه بازداشتشدگان مجبور به امضای «بیانیهٔ توبه» یا «تعهدنامهٔ وفاداری» میشوند تا از شکنجه یا طولانیتر شدن بازداشت در امان بمانند.
نوکیشان و سایر قربانیان دینی بر علاوه توبه، به اجرای اجباری عبادات (نماز، روزه و شرکت در مراسم مذهبی) و شعائر دینی واداشته میشوند؛ امتناع از حضور در نماز جماعت یا امتناع از دعا در چشمِ بازجویان ممکن است نشانهای از «نفاق» تلقی و به تنبیه فیزیکی منجر شود.
بازجویان و مأموران امنیتی گاهی خانواده و نزدیکانِ زندانیان را هدفِ فشار قرار میدهند؛ آنها تهدید، توهین یا حتی بازداشت میکنند تا زندانی را وادار به تسلیم یا پذیرش اظهاراتی تحمیلی نمایند. حتی در تماسهای تلفنی محدود زندانیان با خانواده یا نزدیکان شان، مجبور میشوند جملاتی نظیر «از رفتار گذشته پشیمانم» یا «طالبان نیکاندیشاند» را تکرار کنند، زیرا بیم دارند که تماسها شنود می شود.
هدف کلیِ این روش تفتیش عقاید روشن است: شکستن شخصیت، توهین به باور انسانها و استقلال فکریِ افراد بهمنظور تبدیلِ آنها به انسانهایی فرمانبردار و بیصدا.
نویسنده: رسول پارسی عبدی، نواندیش دینی که مدتی را در زندان طالبان سپری کرده است
برگرفته شده از: صفحه فیسبوک رسول پارسی عبدی