جان لی اندرسون، نویسنده و خبرنگار کهنهکار امریکایی در کتابی تحت عنوان«باختن یک جنگ؛ صعود و سقوط طالبان» نگاشته است که افغانستان هرگز بدون خونریزی وارد مرحله جدیدی نشده و «مرحله تازه» در این کشور همواره به بهای خون حاصل شده و طالبان هم این چرخه را نهتنها نشکستهاند، بلکه با بیعدالتیهای تازه، آن را تداوم بخشیدهاند.
آقای اندرسون افزوده که همان چیزیکه در عراق دیدم، اینجا هم تکرار شد، کابل درمیان دیوارهای بتنی محصور شده بود و غربیها کاملا از افغانستان جدا افتاده بودند.
این نویسنده امریکایی در کتاب خود گفته است که ارتش امریکا، با وجود برخورداری از نیروهای آرمانگرا و پرانگیزه، از ابتدا محکوم به شکست بوده، زیرا، هرگز به صورت واقعی وارد تعامل با افغانستان نشده بود.
وی افزوده است که طالبان همچنان همان چهره سرکوبگر باقیماندهاند، هیچ تغییری در رفتار و عمل شان نیامده است.
وی تاکید کرده که در هیچ یک از دیدارهایش با طالبان«احساس صداقت» ندیده و بلکه همان بیاعتمادی قدیمی در رفتار رهبران جدید این گروه نیز مشهود بوده است.
او در بخشی از این کتاب نگاشته است:« زنانیکه موفق شدند به طور مستقل با من صحبت کنند، درخواست خروج از کشور داشتند. بسیاری از آنها از قبل میدانستند، چه چیزی در راه است. یکی از آنها به من گفته بود: میدانم چه خواهد شد، میدانم قرار است چه کنند، حق با او بود.»
اندریسون با اشاره به اختلافات میان گروهی طالبان نگاشته است که اختلافات موجود منجر به درگیری میان طالبان میشود، نبرد قدرت در میان طالبان هنوز به پایان نرسیده و خشونت همچنان بخشی از سرنوشت محتوم این کشور است.
طالبان اختلافات موجود میان خود را رد میکنند اما ناظران میگویند که رقابت و اختلاف شدید به شکل پنهان زیر پوست طالبان جریان دارد و میتواند هر آن منجر به تصادم بزرگی رخ دهد.