باشنده‌گان ولایت پروان از کمبود دارو و داکتر در شفاخانه مرکزی این ولایت شکایت دارند و می‌گویند که به مشکلات موجود صحی در شفاخانه دولتی این ولایت رسیدگی نمی‌شود.
محفوظ باشنده روستای«محمدخان‌خیل» شهرستان/ولسوالی جبل‌السراج ولایت پروان که برای درمان همسر باردارش به شفاخانه مرکزی پروان مراجعه کرده، می‌گوید:«اینجا نه دوا است و نه داکتر.» وی می‌افزاید:«مراجعین شفاخانه زیاد است و در اتاق‌هایی که برای تداو یمریض ساخته شده، چندین مریض بستری‌اند و فضای اتاق غیرصحی است.»
محفوظ می‌گوید که به دلیل بیکاری و ناداری توان تداوی خانم‌اش را در شفاخانه‌های شخصی ندارد. او می‌افزاید:« وقتی به شفاخانه پنجشیر مراجعه می‌کنیم، می‌گویند شما در ولایت خود شفاخانه و داکتر دارید و باید آن‌جا مراجعه کنید، اما شفاخانه پروان از خود یک کنول هم ندارد.»
شفاخانه تخصصی مرکزی ولایت پروان که با محدود شدن ارایه خدمات صحی در شهرستان‌ها و مراکز صحی روستایی، به تعداد مراجعینش افزوده شده، علاوه بر کمبود و نبود دارو و داکتر، از نظر مساحت و ظرفیت نیز دچار مشکلات جدی است و جای و فضای کافی برای درمان و رسیدگی به بیماران در آن وجود ندارد.
گل آغا یک باشنده دیگر ولایت پروان که برای درمان پدرش به شفاخانه مرکزی پروان مراجعه کرده، شکایت مشابهی را مطرح می‌کند. او نیز می‌گوید که در این شفاخانه دوا و داکتر نیست و مراجعین و مریض‌داران با مشکلات زیادی روبرو اند که کسی به آنان رسیدگی نمی‌کند.
گل آغا می‌افزاید:«با قطع کمک‌های موسسات خارجی به مراکز صحی در ولسوالی‌ها[شهرستان‌ها] مردم همه به شفاخانه مرکزی مراجعه می‌کنند اما اینجا داکتر و دوا وجود ندارد و وضعیت بسیار وخیم است.»
کریم‌الله، از باشندگان شهرستان بگرام ولایت پروان، که برای درمان فرزندش به شفاخانه مرکزی پروان مراجعه کرده، نیز می‌گوید که وضعیت شفاخانه مرکزی پروان بسیار خراب شده است. کریم‌الله می‌گوید:« قبلاً بسیاری از مشکلات صحی مردم در مرکز صحی بگرام حل می‌شد اما حالا آنجا امکانات نیست و مردم به چاریکار می‌آیند که اینجا هم وضعیت وخیم است.»
یکی از کارمندان شفاخانه مرکزی پروان به شرط محفوظ ماندن نامش، به خبرگزاری پورانا گفت که مشکلات موجود در شفاخانه ناشی از وضع محدودیت‌های سخت‌گیرانه طالبان بر کارمندان زن، کم شدن معاش داکتران و توقف پروژه‌های کمکی نهادهای خارجی است. او می‌گوید که«سکتور صحت درپروان با مشکلات جدی روبه‌رو شده است و وضعیت با گذشت هر روزبدتر می‌شود.»
چندی پیش سازمان جهانی بهداشت با ابراز نگرانی از وضیعت صحی افغانستان، در گزارشی گفته بود که به دلیل کاهش کمک‌های جهانی، نظام بهداشتی افغانستان به فروپاشی مواجه بوده و ۸۰ درصد مراکز صحی در ۲۵ ولایت افغانستان در سال آینده میلادی تعطیل می‌شود.

این در حالی است که گسترش فقر در جامعه باعث شده تا آمار ابتلای مردم به بیماری‌های گوناگون، به ویژه مبتلا شدن کودکان و مادران به سوء تغذیه، نیز افزایش چشم‌گیر پیدا کند. اقتصاد ضعیف مردم، هم‌چنان باعث شده که مراکز بهداشتی خصوصی نیز دچار ورشکستگی گردیده و فشار ناشی از آن بر مراکز صحی دولتی وارد شود.
پیش از برگشت طالبان به قدرت، بخش عمده خدمات بهداشتی در شفاخانه‌های دولتی به کمک نهادهای بین‌المللی تامین می‌شد، اما اکنون این کمک‌ها تا هشتاد درصد کاهش یافته است.